Baba Lider'in herkesin gecimini ustlendigi komunist bir rejimde buyumustum. Vatandaslar icin en onemli mesele sadakatti, egitim ya da is yapabilme kapasitesi degil. Sosyal statu aileden gelen songbuna gore belirleniyordu. Guney Kore'de de statu onemliydi ancak burada aileden gelen bir sey degildi. Egitimle belirleniyordu. Ve Guney Kore'de egitim daha belirleyici bir etken oldugu halde -varlikli bir ailenin cocugu, yeterli egitimi almadiysa hicbir yere gelemiyordu- kendi baskilariyla geliyordu. Bu yuzden arastirmalara gore, Guney Koreli insanlar bu gelismis dunyada en mutsuz insanlardi.