Garip değil mi, acı da sevinç de insanda aynı etkiyi yapıyor ; soluğumuz kesiliyor, insanın ağlayası geliyor. Ağlasam belki rahatlarım; tıpkı büyük acılarda olduğu gibi...
“Bir başına yetiyormuş insan. Yeter ki düştüğü gibi kalkmasını, ağladığı gibi gülmesini, yaralandığı gibi iyileşmesini bilmeli. Yeter ki kendisine ihtiyaç duysun, bir başkasına değil” diyordu.