Sabahleyin yataktan kalkıp, kahvaltı edip, divanına uzanınca başını ellerine alır; gücünü kuvvetini esirgemeden düşünceye dalardı, sonunda kafası bu sıkı çalışmadan yorulur ve rahat bir vicdanla kendi kendine “Bugün insanlık için yeterince çalıştım.” derdi.
Ben onun yerini tutamam, çünkü o Abutalip idi, o başarırdı, o kendi bedeninden çıkıp çocukların içinde yaşıyordu, onlarla bütünleşmek istiyordu; onu çocuklarından aldıkları, ayırdıkları için …