Biz insanlar da tıpkı keçiler ve koyunlar gibi, iki ayrı türden mi oluşuyoruz acaba: bir tarafta asla unutamayanlar var, bir tarafta ise unutmayı da affetmeyi de başarabilenler...
Koridorun öteki ucunu, Gus'ın olduğu yere yürüdü. Anlıyordum ama yine de onu özlüyordum ve ona veda etmek için son şansımı kaçırıyormuşum filan gibi hissediyordum.