SemGrb
@Seemi
Je ne suis ni savant ni ignorant.
Şiir taşırız içimizde.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Benden uzakta olduğunda bile, benim için varsın. Varlığının bu şekli çok-biçimli: Sayısız imgeler, geçişler, anlamlar, bildiğimiz şeyler ve yerlerden oluşmakta, ama her şeyin altını çizen şeyse, her yere yayılmış yokluğun. Sanki sen bir mekâna dönüşmüşsün, hatların da ufuk olmuş. İşte o zaman bir ülkede yaşar gibi yaşıyorum içinde. Sen her yerdesin. Fakat bu ülkede seninle asla yüz yüze gelemiyorum.
Çıplak doğan kalbimin
ilk kundağı ninnilerdi.
Ardından kendi kendine
şiir giydi giysi diye.
Bir gömlek gibi
taşıdım sırtımda
okuduğum şiirleri.
Yarım yüzyıl yaşadım böyle
karşılaşana dek o sözsüzlükte.
Sandalye sırtındaki gömleğimden
öğrendim ki bu gece
yıllar boyu
kalbimin ezberlediği
bekleyişimmiş seni.
Bir kitap yazmak isterim bazen
Yalnız zamanla ilgili bir kitap
Zamanın nasıl da olmayışı,
Gelecek ve geçmişin nasıl da
Sürekli bir şu an oluşuyla ilgili.
Düşünürüm ki herkes -yaşayan
yaşamış
Ve yaşayacak olan herkes- canlıdır şimdi.
Bu meseleyi didik didik etmek isterim
Tüfeğini boşaltan bir asker gibi.
Sen ki vaktini olayların anlamını deşifre etmekte geçirdin, her doğanın ve her ölenin yararsızlığını gördün; sen ki bunların her biriyle öldün; onların her türlü varlık nedeninden yoksun cereyan edişine katılımın seni her şeyin dışına fırlatıyor, işte şimdi sensin dışarı insanı. Hiçbir olayın içinde değilsin sen, herhangi bir
"tarih"in ne alanındasın ne de tuzağında. Zamanın görüntülerinden büyülenmen azala azala yok oluyor; ruhun artık sadece kendisiyle özdeş, dünyayı özümsemediği şu anda hiç nesnesi kalmadı. Mevcut haliyle kuşkunun, her şeye yönelik kuşkunun zaferi bu. En ufak hatanın ağırlığını artık taşıyamayan sen, nihayet her türlü kanaatten yoksun biri oldun. Yalanlar tadını yitiriyor, artık seni büyüleyemezler; oysa, yalanın ölümü üzerinde yeşeremez hayat.
