Bir kitap yazmak isterim bazen
Yalnız zamanla ilgili bir kitap
Zamanın nasıl da olmayışı,
Gelecek ve geçmişin nasıl da
Sürekli bir şu an oluşuyla ilgili.
Düşünürüm ki herkes -yaşayan
yaşamış
Ve yaşayacak olan herkes- canlıdır şimdi.
Bu meseleyi didik didik etmek isterim
Tüfeğini boşaltan bir asker gibi.
Geç de olsa anlıyorum: İnsan aşık da olsa, evli de olsa, dünyanın en iyi ailesine ve arkadaşlarına sahip de olsa… sonunda yine yalnız. Bu yalnızlık hissini hiçbir şey değiştiremiyor..
Sen ki vaktini olayların anlamını deşifre etmekte geçirdin, her doğanın ve her ölenin yararsızlığını gördün; sen ki bunların her biriyle öldün; onların her türlü varlık nedeninden yoksun cereyan edişine katılımın seni her şeyin dışına fırlatıyor, işte şimdi sensin dışarı insanı. Hiçbir olayın içinde değilsin sen, herhangi bir
"tarih"in ne alanındasın ne de tuzağında. Zamanın görüntülerinden büyülenmen azala azala yok oluyor; ruhun artık sadece kendisiyle özdeş, dünyayı özümsemediği şu anda hiç nesnesi kalmadı. Mevcut haliyle kuşkunun, her şeye yönelik kuşkunun zaferi bu. En ufak hatanın ağırlığını artık taşıyamayan sen, nihayet her türlü kanaatten yoksun biri oldun. Yalanlar tadını yitiriyor, artık seni büyüleyemezler; oysa, yalanın ölümü üzerinde yeşeremez hayat.