“Peki bardak hep boş mu kalacak?”
“Bu bardak asla boş kalmayacak. Ona her baktığımda dünyanın en güzel çiçeğini göreceğim. Bana bu çiçeği en iyi öğrencimin verdiğini düşüneceğim. Tamam mı? “
Artık gülüyordu. Ellerini bıraktı ve tatlılıyla konuştu.
“Artık gidebilirsin,altın yürekli çocuk”
Bazı ilişkiler sonlanırken kalpte farklı yaralar açar. Bazen bir insanı kaybettiğimizde o insanın hayatımızdan çıkışına değil, bir kişi tarafından değersiz bir varlık olarak görülmemize yanarız. Bizi asıl inciten, bir insanla aramızın bozulması değil de yanlış tercihler yapma ve başarısız olma ihtimalimizdir. Ne komik, sanki bir çeşit yarıştaymışız gibi..