Zengin olmak marifet değil” derdi Momo’ya, “Her isteyen zengin olabilir. Birazcık zenginlik için hayatlarını ve ruhlarını satanlara bir baksana, ne hale gelmişler! Yok. Ben onlar gibi olmak istemem. Varsın bazen cebimde kahve param olmasın; yeter ki hep aynı Gibi kalayım!"
Sana bu adı kim taktı?”
“Ben kendim” dedi Momo.
“Sen kendin mi taktın?”
“Evet.”
“Ne zaman doğdun?”
Momo biraz düşündü ve sonra dedi ki: “Hatırladığım kadarıyla ben hep vardım...
Onu bir daha görmeyi umuyordu. Her şeye razıydı. Eskisi gibi olmayacak bile olsa onunla oturmaya, onu dinlemeye ve onunla konuşmaya can atıyordu. Fakat kapı bir daha asla açılmadı.
Mutlu olmak,bu mutluluğu başkalarına da iletmek ne denli kolaydı! İnsan her zaman böyle yaşamalı,yaşam hep böyle tatlı geçmeliydi. Ama olmuyordu işte. Mutluluğun hemen yanında,yürekleri dağlayan,insan yaşamını allak bullak eden bir de mutsuzluk bulunuyordu."