Selin Alper
@SelinAlper
29 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Bir Kadın
Okuduğum ilk Annie Ernaux kitabıydı. 60 sayfanın hacmine göre çok yoğun ve çok güzel bir okuma tecrübesi oldu.
Ernaux son derece kişisel bir yerden yazıyor ve annesinin hayatını anlatıyor bize. Bireysel olanı anlatırken toplumsal olana dair ne çok şey anlatıyor. İçlerinde yaşadıkları çağ, insanlar, değerler değişirken annesinin nasıl konumlandığını, o dönüşümlerin onda (ve dönemin diğer kadınlarında) nasıl yansımaları olduğunu da aktarıyor.
Okura şirin gözükmek gibi bir derdi yok. Kirli çamaşırları saklamıyor. Aksine “olanı, olduğu gibi” anlatırken hem içinde barındırdığı öfkeyi, hem de öfke duyduğu kimliği nasıl benimsediğini net bir biçimde görebiliyorsunuz. Annesine karşı duyduğu, zaman zaman acımasızlığa varan öfkesini gizlemeye veya meşrulaştırmaya hiç çalışmıyor.
Çok çalışan ve alt sınıfa mensup annesinin, kendi sahip olamadıklarını kızına sunmak için çok çalışması, çabalaması, ama kızı o şeylere sahip oldukça da bir tür öfke ve kıskançlık duyması, minnet beklemesi... Ne kadar insani, ne kadar tanıdık ve aslında "hiç öyle şey olur mu canım" denilen ve inkar edilen bir durum. Ama gerçek. İnsan olmak kusurlu bir var olma hali işte. Annelik de -ne kadar yüceltmeye çalışırsak çalışalım- bu kusurları içinde barındırıyor.
Kitabın samimiyetini, yetişkin bir kadının annesi ile olan ilişkisini olanca somut gerçeklerle saptırmadan anlatışını anlayabilmek için, aşağıda minik bir alıntı bırakıyorum;
"Yazarken kimi zaman 'iyi' anneyi, kimi zaman da 'kötü' yü görüyorum. Çocukluğumun en ücra köşelerinden gelen bu zıtlıktan kurtulmak için sanki başka bir anneyi ve başka bir kızı anlatmaya çabalıyorum. Bu yüzden, olabildiğince tarafsız yazıyorum ancak bazı sözler (Ya başına kötü bir şey gelirse) benim için diğerleri gibi soyut olamıyor (örneğin, bedenin ve cinselliğin
Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi
Çok zekice kurgulanmış şahane bir roman. Diğer Ayfer Tunç romanlarından çok farklı. Okuduğum 10. Ayfer Tunç romanı oldu, ancak ilk defa okurken çok zorlandım ve yoruldum.
Kitap Karadeniz bölgesinde adını bilmediğimiz bir şehirde yer alan Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 100 senelik bir tarihçe içerisinde barındırdığı ziyaretçilerini, doktorlarını, hastalarını, bir şekilde bir noktada bu hastaneye yolu düşen irili ufaklı karakterleri ve birbirinin içine geçmiş hikâyeler örgüsünü barındırıyor, yaklaşık 300 tane karakter ile… Her bir kişinin ismi, ismin önündeki uzun bir betimleme - tamlama – ile zenginleşiyor.
Kurgunun ve aynı zamanda yakın tarihin şahane bir dille aktarımı ile kişi betimlemelerinin zenginliği beni gerçekten büyüledi. Diğer yandan, bu kadar çok karakteri bir düzleme oturtmak ve bütün resimde kaybolmamak çok zor. Kitabı okurken defalarca kitabın en sonunda yer alan “karışık dizin” e gidip, kişileri ve hikâyeleri hatırlamak için duraklamak zorunda kaldım.
“En olmayacak zamanlarda ağlamayı huy edinen arızalı Nöropsikiyatr Nebahat Özdamar” ın hazırladığı “otlu kek”leri hastanede önüne gelene yedirmesi, Kenan Evren dönemine ilişkin saptamaların –kendisine İ.Ü. Hukuk Fakültesi tarafından verilen fahri doktora ünvanı dahil- satır aralarında veriliş şekli, 6-7 Eylül olayları ve azınlıkların hayatlarına yapılan zulümlerin olay akışındaki gerçekliği, Kız İsmet karakteri ve gay olmak/ olmamak üzerine alıntılar, deniz kenarına inşa edilen hastanenin denize bakan tarafında bir tane bile cam olmayışı ile Türkiye gerçekliği ve “Kucağında Bebek İsa’yı Taşıyan Meryem İkona”sının elden ele geçen hikayesi ile en sonunda nihale oluşu en sevdiğim ve kitapla ilgili unutmak istemediğim noktalardan sadece birkaç tanesi.
Bir de sevdiğim kısa bir alıntı