Selva
@Selvisko
Neşeli ve meraklı bir yaşam, işte bütün mesele bu ☻️
Eski günleri hatırlatan kitapları okumak ne güzel..Shakespeare
Shakespeare'i ilk lise zamanlarımda okumaya başlamıştım.
Hiç unutmuyorum, lise birinci sınıftayım, sene 2010.
Edebiyat dersimiz de hoca ödev olarak bir sonra ki derse kadar tüm sınıftan bir tane şiir ezberlemesini, herkesi bir bir tahtaya çıkartarak o şiiri ezbere okutacağını söyledi. Tabi, o zamanlar her evde internet yok, telefon, bilgisayar yok. Harçlığını alan internet kafeye koştu, benim gibi garibanlar da kütüphaneye gidip ansiklopedileri, şiir kitaplarını karıştırmaya başladı. Edebiyat kitabında ki şiirleri ezberlememeyi şart koştu tabi hoca, bende durumu kütüphane yetkilisine anlattım, böyle bir ödevim olduğunu ama iyi bir not alabilmek için kimsenin bilmediği farklı bir şiir ezberlemek istediğimi söyledim.
Kütüphane yetkilisinin rafların önüne gidip şöyle derin derin düşündüğünü hatırlıyorum. Sonra kitaplıkta ki en harap olmuş, yırtıklar içerisinde ki kitabı çıkartıp verdi bana. Aradığın şiir bu kitap da, bir konu da daha yardımcı olayım, 18. Soneyi ezberlersen çok iyi bir not alabileceğinden eminim dedi bana. Şu;
"Seni bir yaz gününe benzetmek mi, ne gezer?
Çok daha güzelsin sen, çok daha cana yakın" dizeleri ile başlayan sone.
Hemen aldım kitabı, Cem yayınevi 1. Basım Talat Halman'ın çevirdiği 1993 baskısıydı. Bu kadar detayı nasıl mı hatırlıyorum, çünkü geri kütüphaneye iade etmeyi unutmuşum, çocuk aklı işte, işim bitince atmışımdır bir tarafa yıllarca orada kalmıştır, hala kitaplığımda duruyor.
Zaten uzun bir şiir olmadığından, o zamanlar bile çok kitap okuduğum için şiiri ezberlemek de zor olmadı.
Ders başladı, hoca herkesi tek tek tahtaya kaldırmaya başladı ama neredeyse tüm sınıf bocaladı.
Kimi Nazım Hikmet'in şiirini Cemal Süreya'nın diye okudu, kimi işini kolaya getirerek kendi karaladığı şiirleri bilmem hangi şaire ait diye yutturmaya çalıştı,
Reklam
Çalışanlarının içinde bir İmrozlu vardı, elli yaşlarına kadar. Saçı dökülmüş kafasından, alelâde boyu posundan umulmayan bir ustalıkla çalışıyordu. Adamı, hayranlıkla seyretmemeye imkân yoktu. Çalıştıkça açıldı, gelişti. Çalıştıkça bir kudret heykeli hâli aldı. Paltonun içinde üşüyen benliğime, içimden bir tükürüş tükürürdüm. Bir ara baktım ki adam, Tanrı Zeus'un bir ölümlü balıkçı kızla macerasından doğma bir yarı tanrıdır. Onda birçok şey silinmişti, buz ölümlülerin çocukları ihtiyarlar, uyuşur, tembelleşir, sersemleşir, çirkinler, şu olur, bu olur, bu olurduk. O, birdenbire 59 yaşını vücudundan sıyırıp atmıştı......Böyle, bu minval üzere, çalışıp şarkı söyleyerek bin sene daha yaşayabilirdi....
Ama insanlar tuhaf! Kendilerini sevmeyen, önem vermeyene daha bir büsbütün tutuluyor...
Bilir misiniz zamanında bir arkadaş videosunda Sait Faik'in Abasıyanık kitabından bahsetmişti, çok gülmüştük. Ben hala gülerim. Kitabı okurken aklıma geldikçe gülümsedim.
Sait Faik'in bu kitabını 2 kitapmışcasına okudum, önce Havuz Başı'nı okudum araya başka kitaplar okuduktan sonra Son Kuşlar'a başladım. Dönem dönem Sait Faik hikayeleri okurum, içimi açar gökyüzüne denize insana bakmadan bakmış kadar olurum. Evde olduğumuz bu günlerde deniz öyküleri okumak, o öyküleri Sait Faik'in betimlemeleriyle okumak ayrı bir zevkti. Öyküleri deniz kenarında elinde cigarası ve kalem kağıdı yazarken hayal ettim onu hep. Denizi, adaları, martıları dinleyen sessiz yazan bir adam. İyi ki yazmış!
Son Kuşlar öyküleri haktan hukuktan, pay etmeden, insandan, patrondan, hileden bahseden daha melankolikti Havuz Başı'na göre. Okurken kulağımda hep insan insan şarkısı çaldı (bakınız: youtube.com/watch?v=fEzpsVi...). Bu şarkı ile bitireyim incelememi, sağlıcakla kalın!
