Semanur
@Semanurq12
︎Edebi Günlüğüm
︎
Öğrenci
Ebelik 3/4
46 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dostoyevski'nin 2 yıllık emeği ve son başyapıtı..2023 Okuma Raporları
Karakterlerin iç ve dış buhranlarını tarafsız bir şekilde okuyuculara sunmuş Dostoyevski. Kitaplar arasında subliminal olduğu ortada Oblomov kitabında olduğu gibi Karamazovlukta kalıplaşmıştır. Oblomov nasıl tembel, hiçbir şey üretmeyen, her şeyi boş veren, hazırcı, ukala, yerinden kıpırdanmaktan bile kaçan, bezgin, halsiz, kötümser anlama geliyorsa Karamazovlukta taşkınlık, ihtiras düşkünlüğü ve kabalık anlamına gelir. Fyodor Pavloviç' in (baba) asıl katili kim diye merak ederken şüphesiz beni kitaba bağlayan temel etkendi. Kardeşler arasında ve baba-oğul arasında hep aynı kadına düşkünlüğü görüyoruz. Baba oğul arasında olan bu çatışma babanın ölümünden sonra şüpheler oğula yönelmiştir. Ana karakterlerin hummaya tutulma riski babanın çocuklarına bıraktığı tek mirastır. Dostoyevski yine bizi bir başyapıtınla mest ettin.Kitabı tekrar tekrar okumak istiyorum. Çünkü her okuduğumda bana farklı duygular katacağına şüphesiz eminim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dikkat spoiler içerir.
Doğadaki dışladığımız varlıkların hepsinin sevgiye muhtaç olduğunu tekrar dile getiren muazzam bir kitaptı. Bir annenin yavrusu olan Beyaz Diş'in ve İnsan Tanrıları'nın birbiri içerisindeki iletişimini esas alır. İnsanların yavru kurta yaklaşımıyla zekâsı ve içgüdüsüne herkesi kendine hayran bırakan yavru kurdun yönelimi de değişir. Melez bir köpek olduğundan, kurdun vahşiliğini ve köpeğin sadıklığını iliklerinize kadar hissedebileceğiniz bir roman. Sevginin iyileştirebileceği gücünü ispatlamış Jack London.
Dikkat Spoiler içerir!
Lise başlarında okuduğum da hiçbir şey anlayamamıştım sıkıcı bir kitap diye betimlemiştim. Ama son günlerde kitaba dair alıntıları okudukça tekrar okumalıyım dedim kendime ve iyiki de okudum.
Kitapta sadakat ve fedakârlık daha çok ön planda. Necip Bey, Suat Hanım ve Süreyya Beyin aşkına ve birbirlerine bağlılıklarına imrenmektedir ve Suat Hanımın etrafındaki kadınlardan çok farklı olduğunu düşünmeye başlar. Gün geçtikçe Necip Bey, Suat Hanım ile tutku dolu anlar hayal etmeye başlar. Suat Hanım kaybolan eldivenin çiftini Necip Beyde görmesiyle olanları anlar ve Süreyya Beye acıdığından dolayı Necip Bey ile göz göze gelmekten bile korkar hale gelmiştir. Suat Hanımın böyle yapması ile Necip Bey ihanete uğratıldığını düşünür ve artık tüm kadınların aynı olduğunu söyler. Necip Bey günden güne erir ve Suat Hanım onu her böyle gördüğünde vicdan azabı çeker. Ardından köşkte bir yangın çıkar ve Suat Hanım orda alevlerin içindedir. Süreyya Bey kapının önünde çaresiz beklerken Necip Bey ateş topunun içine kendini atar ve başlamadan biter aşkları...
İnsan kendisine soruyor kendi mutluluğunu mu gözünün önüne almalı yoksa kendi zararına da olsa diğer insanların mutluluğuyla mutlu olmayı mı becermeli? Ama bu da bir yere kadar olmalı değil mi?
Dikkat Spoiler içerir!
Hugo bu eserini toplumu ve hukuk düzenini eleştirmek üzere kaleme almıştır. Kitabın ön sözünde Hugo amacını belli etmekte ve idam cezasının insani bir tarafı olmadığını uzun uzadıya anlatmaktadır. Çünkü Hugo’ya göre idam bireysel bir olgu değildir. İdam geniş çerçevede düşünüldüğünde öldürülen kişinin kendisiyle birlikte ailesini ve dolaylı olarak toplumun tümünü etkileyen bir olaydır. Ve kitapta mahkûm ' Evet, kabul ediyorum, bu cezayı hak ettim; ama ya bu masum insanlar ne yaptı? Ne fark eder ki? Onların onurlarını lekeliyorlar, onları mahvediyorlar. Adalet bu işte!' diye serzenişte bulunuyor. Kitap başkaldırı niteliğinde yazılmış ve mahkum, kürek cezasına çarptırılmaktansa ölüm cezasına çarptırılmasını tercih eder. Sonradan bu verdiği kararın yanlış olduğunu anlar ama iş işten geçmiştir. Bir zamanlar idam suçlularının giyotinle infaz edildiği Grev Meydanı diye kötü şöhretli bir meydan diye anılan yerde idam edilir.
Hamlet yalnızca, var olmanın mı yoksa olmamanın mı daha iyi olduğunu değil, var olup olmadığını ve var olmakla olmamanın bir anlam taşıyıp taşımadığını soran kişi. Hamlet, sorularını cevapsız bırakan bir evren karşısında düşünen, düşünmek zorunda olan kişi. Hamlet, yalan dolanla, dolap düzenle, küçük hesaplada dolu bu dünya ile;
beklenmedik kılıkiarda anlaşılmaz buyruklar gönderen öteki dünya arasında gidip gelen kişi; insanı aynı anda hem yarı tanrı hem de bir toz parçası gibi görmenin acısıyla bunalan kişi. Oyun içinde ustaca oyun yönetecek ve sergileyecek; soytarıyla soytarı, saraylıyla saraylı, en akıllı kadar akıllı, kusursuz bir deli olabilecek kadar oyunculukla yoğrulmuş, ama bir oyuncunun nasıl olup da kılık, kimlik ve varlık değiştirdiğini kendi kendine soran kişi Hamlet. İnsanın insanlığını bilişinden bu yana belki hep var olmuş; her Hamlet oyununda bir başka Hamlet olarak var olan ve gerçekte var olmayan bir kişi, bir oyuncu, bir "gölge" Hamlet, her efsane gibi, sınırlarından taşmış, kaynağını silmiş bir simge.
