Gemici

“Ben”, “biz”in en önemli düşmanı. “Ben” dendiği yerde “biz”in gelişmesi mümkün değil.
Sayfa 203·Kitabı okudu
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Ben 25 yıl Amerika’da kaldım, mesela Los Angeles Times ile herhangi bir Türk gazetesini karşılaştıramıyorum. Orada okuduğum köşe yazıları ile burada okuduklarımı karşılaştıramıyorum. Karşılaştırdığım zaman katiyen profesyonel değil, bunu görüyorum. Mesela orada bir cinayet oluyor, cinayet haberini veriyor ama 7-8 gün sonra bakıyorsun 2-3 kişi çocukluğunu incelemiş, ana-babası ile buluşmuş, hapishanede kalmışsa bu adam hapishanedeki arkadaşlarıyla konuşmuş ve derinlemesine bir analiz yapmışlar hiç yargılamadan. Bu insan nereden gelmiş, bu cinayet neden olmuş anlayabiliyorsun. Böylelikle medya o toplumun eğitiminde önemli bir rol oynuyor. Yani, “ gözü kararan bilmem kim sekiz kere bıçaklayarak karısını delik deşik etti”nin ötesinde bir şey göremiyorum ben burada. Veya “ pis Amerikalılar, biz de kendi kolamızı çıkarırız, içeriz” yaklaşımı var ve bu gazeteci ağzında böyle bir ifade bulabiliyor.
Sayfa 164·Kitabı okudu
O anda hissettiğim çaresiz öfkeyi hala hissediyorum, fikre cevap veremediği için siddete başvuran zorbalığa, bu zorbalık kimden gelirse gelsin duyduğum nefret hiç değişmedi. O zorbaların hepsinin gizli çıkarları olduğunu, yazarların hesapsız cesaretinden ve dürüstlüğünden korktuklarını somut olaylarla görmüştüm.
"insanlar giyindikleri zaman degisiyorlar," derdi oglan. "Kötülükleri, tutkuları; sanki taktıkları kravatlar, giydikleri ceketler, gömleklerle birlikte geçiriyorlar sırtlarına.!”
Öylesine yüksektir ki gönül, yanına alçak kelimesini de koysan, alçak gönüllü diye yükseltmiş olursun. Gönül hiçbir şekilde alçalmaz.