“İyi ki kırılmış elim.”
Sözün büyüklüğüne bak!
“Kırılmasaydı tanışamazdık.” diyor bana bacak kadar boyuyla.
Öyle büyük bir küçüklük hissediyorum ki o an, o kadar hiç hissediyorum ki kendimi ve o kadar memnunum ki hâlimden, dünyayı versen boş.
Kendimden çıkıp gidiyorum, taşınıyorum, bana ait ne varsa ayrılıyorum hepsinden, ben de ona şöyle cevap veriyorum:
“İyi ki parmaklarımı kopmuş.”