Ne çok sevdik seni. Ama suskundu sevgimiz ve üstü örtülüydü. Oysa şimdi yüksek sesle ilan ediyor varlığını sana ve açığa çıkmış duruyor önünde. Bu hep böyledir, sevgi kendi derinliğini bilmez ayrılık vakti gelip çatana kadar.
İnsan yalnız olunca neler neler düşünür..
Gerçekleşmemiş hayallerini , uçup giden yıllarını , ilk aşk maceralarını… O pek gerilerde kalan yılları , erişilemeyen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak , düşünmek de hoş bir şeydi. Niye böyle olur ? Bunu da bilmez insan.