Şenay Erdoğan
@Senayyerdgn
Tarihi Hoscakal Lokantasi icerisindeki oykuler aslinda bir kaybin ve kaybedisin anlatilari. Insanlarin caresizlikleri, mutsuzluklari ve hayal kirikliklariyla yogrulmus hayatlarina taniklik ediyoruz. Gunluk hayatin icinde surekli bir kosusturma halindeyiz; bir yerlere yetismeye, bir seyleri duzeltmeye calisiyoruz. Fakat ugrastigimiz, zihnimizde buyuttugumuz dertlerin cogu birbirine benziyor.
Kitabi okurken dikkatimi ceken nokta ise insanlarin acilarinin ortak olmasiydi. Hepimiz benzer kirginliklar, eksiklikler ve kayiplar yasiyoruz; fakat bunlari anlatis bicimimiz bizi birbirimizden ayiriyor. Cunku insan, dertleriyle degil; onlari tasima ve ifade etme sekliyle farklilasiyor.
Sermin Yasar, sade ama derinlikli anlatimiyla siradan hayatlarin icinde biriken sessizlikleri ve duygusal yukleri oldukca etkileyici bir sekilde aktarmis. Bu yuzden kitap yalnizca karakterlerin hikayelerini degil, okurun kendi hayatindan parcalar bulabilecegi duygusal bir yuzlesmeyi de beraberinde getiriyor.
Reklam
Müfettiş – Nikolay Gogol
Gogol’dan ilk kez bir eser okudum ve Müfettiş, güçlü bir sistem eleştirisiyle beni oldukça etkiledi. Yazar, toplumdaki yolsuzlukları ve usulsüzlükleri öyle ustalıkla işlemiş ki; alınan rüşvetler, yapılan haksızlıklar ve bürokrasinin çürümüş yapısı trajikomik bir tabloya dönüşüyor.
Eserde güldürü unsuru ön planda. Ancak bu kahkahanın arka planında, devlet mekanizmasının içler acısı hâli açıkça görülüyor. Küçük bir kasabada geçen olaylar aslında evrensel bir yozlaşmayı işaret ediyor. Makam sahiplerinin korku, çıkar ve panikle nasıl savrulduğunu izlerken hem gülüyoruz hem de rahatsız oluyoruz.
Beğendiğim alıntılar:
“Dikkatli ol! Rütben kadar çalmıyorsun pek.”
“Bir kentte ne kadar çok yıkım varsa, kentin başkanı o kadar meşgul görünür.”
Gogol, mizahı bir araç olarak kullanıp sistemin çarpıklığını yüzümüze vuruyor. Okurken insan şunu düşünüyor: Değişen gerçekten zaman mı, yoksa sadece isimler mi?
Kafka’nın hayatında karşılaştığı engeller, yalnızlık duygusu ve babasının otoriter, baskın karakteriyle kurduğu zorlu ilişki, onun kişiliğinde derin yaralar açmıştır. “Babaya Mektup”, yazarın iç dünyasını en çıplak hâliyle ortaya koyduğu, bir anlamda kendi varoluş mücadelesini kaleme aldığı bir metindir. Kafka, bu mektupta babasının üzerinde kurduğu baskının, kendi benliğini ve özgüvenini nasıl zedelediğini samimi bir dille anlatır.
Eser boyunca, onun içsel çatışmalarını, değersizlik hissini ve bir türlü kabul görememenin yarattığı kırılmaları açıkça hissederiz. Bu yoğun duygular, Kafka’nın diğer eserlerinde de karşımıza çıkan “bunalım”, “kaçış” ve “yabancılaşma” temalarının kökenine ışık tutar. “Babaya Mektup”u okudukça, yazarın neden bu kadar içe dönük, sorgulayıcı ve melankolik bir anlatı dünyası kurduğunu çok daha iyi anlarız. Bu eser, yalnızca bir baba-oğul ilişkisini değil, aynı zamanda bir sanatçının ruhsal gelişimini ve iç hesaplaşmasını da gözler önüne serer.
Kamelyalı Kadın”, yalnızca bir aşk romanı değildir; toplumun kadına biçtiği acımasız rolleri, ona yüklediği suskunluğu ve yargı dolu bakışları anlatan derin bir trajedidir. Kadının kalbi, duyguları ve sevgisi yokmuşçasına davranan bir dünyanın ortasında Marguerite’in yaşadığı iç çatışma, insanın vicdanına dokunur. Sevmeye hakkı olmadığına inandırılmış bir kadının, en saf duygusundan –aşkından– vazgeçişi; toplum baskısının, hele ki en yakından geldiğinde, ne kadar yıkıcı olabileceğini bir kez daha gösterir. Bu roman, aşkın değil, aşkı bile gölgeleyen önyargıların hikâyesidir.
Gurur Ve ÖnyargıEdebiyat
Aşk ve Gurur”u okumadan önce filmini izlemiştim; film oldukça güzeldi ancak kitabın sunduğu derinlik ve olayların düzenli akışı bambaşka bir deneyim yaşattı. Jane Austen, adından da anlaşılacağı üzere, gururun ve önyargının insan ilişkilerindeki yerini ustalıkla işlerken aynı zamanda düşüncelerimizin değişime açık olmasının ne kadar önemli olduğunu da incelikle anlatıyor. Her ne kadar bir aşk romanı olarak bilinse de, eserin satır aralarında dönemin toplumsal baskılarını, kuralcı yapısını ve İngiliz kültürünün zarif ayrıntılarını görmek mümkün. Yazar, karakterlerin iç dünyalarını ve düşünsel dönüşümlerini öylesine etkileyici bir biçimde betimliyor ki, Elizabeth ile Darcy’nin birbirini yanlış anlamalardan anlayışa uzanan yolculuğu okuru derinden etkiliyor. Gururun ve önyargının yıkıldığı noktada gerçek aşkın ve olgunluğun filizlendiğini hissettiriyor. Üstelik ilk izlenimler ve yanlış anlamaların hâlâ günümüz insan ilişkilerinde varlığını sürdürmesi, bu eseri yalnızca bir dönem romanı olmaktan çıkarıp zamansız bir başyapıt hâline getiriyor.