Şengül
@SengulBalci
"Okuyarak öğreneceksin ama severek anlayacaksın."
Şems
Beni benden başka kimse duymadı.
şiirden ayrılan bir dize gibi kalktın
bir dizesi eksik şiir gibi kalktın
on sekiz yaşını alıp masadan
seni kara tenimde yürüyen bulutlar gibi
seni özgürlük
seni kurtuluş gibi düşünüyorum
karda kalmış serçe gibi üşüyorum
seni kimlere sormalı
seni
tınısına yenilgi düşürmeyen çığlıklara sormalı
iki işçi yazı yazmıştı duvarlara
ihtimal elleri kanamıştı
koyarken duvarların harcını
taşını
eğri büğrü yazıyorlardı
ne güzel yazıyorlardı
sonra vuruldu biri
çamura bulandı elindeki fırçası
ya mızıkası...mızıkası...
bir gülebilse
nar gibi saçılacak odaya
kahkahan
kalbimin haritaları karıştı
Reklam
●Sık sık düşünüyor: İşkence, insanın buluşu. Tekerleği bulan O zeki yaratıcı insan soyu, belki de tekerlekten önce işkenceyi icat ediyor. Hayvanlar aleminde böyle bir şey yok; ne içgüdüsel ne bilinçli. Öfkelenebilirler, hırlayabilirler, bir aslan kükrer, bir köpek dişlerini gösterir ama acı çektirmeyi bilmezler, çünkü onu icat etmemişler. İşkence, insann kötü zekasının sonucu; bir sanat gibi tasarlanmış, bir bilim gibi mükemmelleştirilmiş, bir zevk gibi kullanlmış. Hayvanlar öldürür, parçalar ama acıyı bir amaç haline getirmez. İnsansa bu dünyada hem mucit, hem kurban hem de cellat. İşkencecinin hedefi, kurbanında, kendine acıma duygusu uyandırmak. Oysa bu korkunç bir tuzak; insan kendini eleştirebilir, üzülebilir, yenilmiş hissedebilir, ama kendine acımak... Hayır, bu olmamalı. İnsan kendine acımamalı. İste işkenceciler bunu ister; ruhunu zayıflatıp seni kendi gölgene bağlamak.
●Katıksız, saf bir şey yok hayatta. Sevinçlerle hüzünler el ele vermiş, bir örsle çekiç arasında sıkışmış gibi, Hep bir çekişme, hep bir ayrılık.
●"Ölenlere üzülmeyin, çünkü o cennete gitti." derlerdi; hele çocuklara... "İyi ama," diye geçiriyordu içinden, "çocuğun ya da sevgilinin bedeni de kıymetli değil miydi? Eline diken batsa, bir yerini kesse üzüldüğün o beden, birdenbire nasıl önemsizleşir? İnsan zihni bunu nasıl kavrayabilir? Bir sevdiğinin mezarını ziyaret ettiğinde, ikilem içinde kalmaz mıydın? Acaba o burada mı, yoksa başka yerde mi? Buradaysa kötü, dilerim başka yerdedir. Ama burada değilse, ben burada ne yapıyorum?"
●Selim, bu olayın ardından gelecege dair adımlarını atarken iki arada bir derede kalacaktı. Ya bu adaletsizliğe boyun eğip sessizliğe bürünecek, bir gölge gibi yaşayıp gidecekti. Ya da içindeki özgürlük ateşi, bu baskıya karşı direnecekti. Bu direniş, belki de
"Artık her şeyle ilgimi kestim. Hayata yeniden başlamak istiyorum. Eskinin herhangi bir şeyini istemiyorum. ...Zaten kaybedecek hiçbir şeyim yok."
"Nefret ve kinden başka. Bir zaman gelecek, artık insanlara karşı nefret ve kin beslemediğini görünce şaşacaksın. Bilmiyorum neden böyle, ama bu çoğunlukla böyle oluyor."
