Beyza Akbaba
@Sepriana
İnan sana değil kastım, cahille sohbeti kestim!
Ben bugüne kadar hiç yegâne öznesi olduğun bir işe kalkışmamıştım. Hiç kendi kaderimi tayin edecek bir adım atmamış, ekseriyetle bana gösterilen yere ilişmiş, bundan şikayet etmemiş ama şimdilerde yeni yeni ve epey sarsalarak fark ettiğim şekilde bu sınırları belirlenmiş hayattan sandığım kadar tatmin olmamıştım.
Bütün yaşamımı birilerinin yanında durarak geçirmiştim. Birilerinin bana açtığı boşluklara sığmış, taşmamış, yükselmemiş bile ama kurumamış da, orada eski bir göl gibi durup beklemiştim.
Özlem kimseyi anlatamayacağım bir genişlik ve biçimdeydi, onu neredeyse bir hırka gibi giymiştim üstüme, hücrelerime de hissettiğim tek başınalık duygusu her ne ile uğraşırsam uğraşayım bir yerden kafasını uzatıp kendisini habire hatırlatıyordu bana.
... onun hayatındaki ikinci kadın olmak, birinden açılan boşluğu doldurmak, mağazadan alınmış yepyeni bir ayakkabıyı giymek yerine başkasının eski, giyilmiş ayakkabılarını, onun giyip ayağının izini bıraktığı ayakkabıları giymek gibi olacaktı belki de..
Hayatın yan yana dizdiği şeyler bazen rastlantısal, bunu kabul edebilirim ama bazen de öyle bir ince planlama, öyle hassas bir ayarlama yapıyor ki kosmos, sanki birisi posta kutuna, "Bir dost" imzalı bir mektup bırakıyor. Öyle sihirli bir uyandırma servisi. İnsan bir gün aniden bir şeyin farkına varıyor.