Descartes ruhu “ son derece olağanüstü ve rüzgar, alev ya da esir kadar hafif” olarak tanımlar. Yunanca ve İbranice’de ruh sözcüğünün karşılığı “ nefes”tir, bu da çoğu yaratılış efsanesinde tanrıların ilk insana yaşam üflediğinin hayal edilmesine gönderme olarak düşünülebilir.