Söyleyebileceğimiz
tek şey, tüm mutluluk iddialarının bir kişinin
kendi bakış açısına göre -geçmiş deneyimlerinden oluşan
kendine özgü koleksiyonu, şimdiki deneyimini değerlendirmek için bir bağlam, bir göz merceği, bir arkaplan olarak görev yapan tek bir insanın perspektifine göre- ortaya attığı
iddialar olduğudur. Bir bilim insanı ne kadar isterse istesin,herhangi bir yerden bakmayan bir görüş yoktur
Dijital kontrol toplumu özgürlüğü yoğun bir biçimde kullanır. Bu da kendini gönüllü olarak ışıklandırma ve ortaya çıkarma sayesinde mümkündür sadece. Özgürlüğü sömürür. Kontrol toplumu , sakinleri dış baskıyla değil kendi iç ihtiyaçları nedeniyle iletişime geçtiğinde mükemmelliğe ulaşır - yani özel mahrem alanı feda etme korkusu kendini utanmazca vitrine koyma ihtiyacına yenik düştüğünde.