Osman Türk
@Sermest__
Şurada, bir sandalyenin üzerinde, gırtlağıma kadar kendi yaşamıma gömülmüş oturuyor ve hiçbir şeye inanmıyorum
Öğrenci
Türk Dili ve Edebiyatı
istanbul
5 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
hak bağışlayan zorbalar, bağdaş kurup oturmuştur bir kez yüreğimin ortasına
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Yaktığımdan daha büyük ateşlerde yandım..." Yorgun bir hayvanım, alevden bir kırbaç böğrüme iniyor. Şairlerin metaforlarının asıl anlamını buldum. Her gece kendi kanımın yangınında uyanıyorum.
Adam bedenine kötü davranıyormuş. Çok kötü.
Kollarını jiletliyormuş. Tırnaklarını makaslarla acıtıyormuş. Kırmızı lekelerle doluymuş bedeni.
Neden derlermiş, neden kötü izler bırakıyorsun bedenine? Ayıp değil mi, değil mi günah? Adam gülermiş, bedenim fanidir siz işinize bakın dermiş.
Eriyip çürüyüp yitip gitmeyecek mi bedenimiz?
Kalıcı olan ruhumuz değil midir?
Aradan uzun siyah düzenli bulutlar geçmiş. Ve ruz-ı mahşerde görmüşler adamı. Ağlıyormuş adam. İnsanlara üzgün bakıyormuş. Ruhu kırmızı lekelerle, eziklerle, çürüklerle doluymuş adamın.
Çok üzgünmüş adam.
Çok.
