Ve sen geldin.
Uçsuz bucaksız nasıl sevilir öğrettin bana.
Parmak uçlarımla dokunmayı, kırmadan, korkmadan sevmenin tadını verdin kalbime.
Gökkuşağı serpildi kararmış düşlerime, gülüşlerime.
Adı unutulmuş ya da daha adı konulmamış hislere şahit olduğu yeryüzü seninle... Franz KafkaMilenaya Mektuplar
Bu gece tüm şairler birer şiir koysun
masaya.
Tüm anneler
giden çocuklarının birikmiş anılarını.
Sevgililer
yarım kalan aşkın anadilini.
Katiller
kana niyet eden silâhlarını.
Tüm ölüler
Tanrı'ya borçlu olan hayatlarını.
Sende
saçını koy masaya sevgili.
Hayat bir bütünleme hatasıdır,
Bunu en çok kalanlar biliyor.
Diljin Kovexî