Sevcan Yavuz
@SevCanyvz
Okuyarak yolunu bulmaya karar vermiş kişi.
Özel Eğitim Öğretmeni
27 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Oblomov sıkılmadan okuduğum ama bir hışımla bitiremediğim bir kitap oldu. Bunun nedeni okurken çok defa Oblomovluğun tesiri altına girmem olsak gerek. Oblomov çok yönden incelenmesi gereken bir kitap bu anlamda yazdıklarım çok yetersiz kalabilir. Çocuk doğduğu andan itibaren ona yaklaşım şeklimiz aslında o çocuğun kimliğini oluşturan başlıca faktör buna çevresel koşullarıda dahil edebiliriz. Oblomov ve Ştols karakterleri bu anlamda makasın iki ucunu çok net açarak gösteriyor. Sorumluluk kavramından bir haber Oblomov ve tam anlamıyla görev adamı Ştols. Uzaklaşıp baktığımda Oblomov’un ruhundaki derinliği, yolları görüp hiç harekete geçmeyişi okur olarak bana bazı anlarda saç baş yoldurtmuş olsada yaşanmamış, çürüyüp gitmiş bir hayata kendini teslim etmeyeceğine son sayfalara kadar inanmıştım. Başka açıdan bakacak olursak Rus toplum düzeninin nasıl değiştiği ve bu değişime ayak uyduramayanların ve bu kişiler soylu kişiler bile olsa bir köşede unutulmayı göze almış olmayı görünebilirlikten daha çok tercih ettiğini gördüm. Başka bir karakter olan "Zahar" gözümde en fazla tasvir ettiğim kişi o oldu. Toplumsal değişimi Zahar'ın cümleleriyle anlamaya çalışmak bir yandan beni güldürdü. Aşk konusu da çok güzel işlenmişti. Aşk bizim için nasıl da bir ihtiyaç bir renk bir nefes. Öyle ki bir yerde Oblomov'un tembelliğini yenecekti az kalsın. Kadın karakterlerin aşk tanımıda çok güzel işlenmişti. Olga aşkını içine yerleştireceği bir vücut aradı, Agafya ise bir beden de tapılacak sessiz aşkını buldu. Şimdilik diyeceklerim kısaca bunlar daha hatırlayamadığım ama üzerine konuşulacak elbette ki çok şey var. Oblomovluğun bizi esir almadığı almak üzereyse bile çevremizde Ştols gibi dostlarımızın olduğu yaşamaya değer bi hayata
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Distopik kitap severlerin sıkılmadan, sonunu merak ederek okuyacakları keyifli bir kurgu roman olmuş. Kahramanın içinden geçen salt kötülük duygusunun şiddeti oldukça yüksek ve yazar bunu okuyucuya geçirebilmiş. Bu kötülük dürtüsü, var olanın özgürleşme isteği, bu özgürlüğün sınırlarının çizilmesi ya da çizilememesi, kitaba kuş bakışı bakarsam aklıma gelen ilk kelimeler olabilir. Distopik sistemde yaratılmayan çalışılan “iyi” insan figürünü gördüm kitapta.Zorla dayatılan her bir yargı insan denilen mekanizmanın işleyişine aykırıdır. Özgürleşerek yaptığımız tercihler bizi en nihayetinde kendi kimliğimizle buluşturur. Kitapla alakalı ufak detaylarda hoşuma gitti bunları da paylaşmak isterim. Bahsi geçen kahramanımız psikopatlığın uçlarında geziyor ve klasik müziğe tapıyor. Bu aynı karakterde farklı iki kimlik gibi geldi bana. Klasik müzik tutkusuyla aslında ince zevkleri olan kabalıktan uzak ve onu huzura götüren seçemediği iyilik tarafının simgelendiğini düşünüyorum. Zorba tarafı ise zaten kitap okuyucuya yeterince gözler önüne seriliyor. Kitabın adıyla alakalı kitapta bir sistem eleştirisi yapılmış ve gizlenen bi mesaj yok diye düşünüyorum. Okuyun, okutturun.
Yazarın okuduğum ilk kitabı oldu. Çerezlik diyenlerin aksine evet kolay okunabilir fakat derinliği olan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Bazı cümleleri birçok kez okudum görünenin aksine aslında anlatmak istediği başka bir şey olabilir mi diye. Yorumlarda gördüğüm kitabın havada kalmışlık hissiyatı beni hiç rahatsız etmedi tam tersi kitaptan almam gerekenleri aldığımı hissedip doyum bile yaşadım. Üzerine konuşmaktan zevk alacağım bir kitap okumuş oldum. Son sahnede aslında maddesel olarak anlatılan betimleme, kahramanımızın içine sıkıştığı incelikten uzak robotlaşmış yaşamını anımsattı bana. Sıkışıp kalmışlık hissini çok net hissettim. Kitapta ki görsellere gelecek olursam sonra daha uzun inceleyeceğim ama betimlemelerin güzelliğiyle ve farklı bakış açılarıyla resmedildiğini söyleyebilirim. Çok fazla detay var her baktığımızda yeni ayrıntıları fark edeceğimizden eminim. Tıpkı kitabı tekrar okuduğumuzda hayatımıza başka anlamlar katacağımız gibi. Okuyun, okutturun derim.
Uzun zamandır Stefan Zweig okumuyordum. Betimlemeleriyle aklımda yer eden bir yazardır. Mürebbiye’de 4 kısa öykü var. Son öykü hariç betimlemeler bana göre çok yerinde ve ustacaydı. Son öykü kısa olmasına rağmen okumakta zorlandım. Diğer öykülere gelecek olursam çok sıradan, hayatın içinden olaylar ve öyle cümlelerle sıradanlığı bozulmadan hikayeleri bitirmiş ki, bunu nereye bağlayacak dediğim çoğu yerde hiç bir yere bağlanmadan hiç son yazacağım kaygısını zorlamadan öykülerini bitirmiş. Zweig keşke daha çok yazsaydı ve onun dilinden daha fazla yararlanabilseydik diyerek yorumumu bitiriyorum.
Orhan Pamuk dilini seviyorum. Okumaya uzun bir süre ara vermiştim sonrasında rahat okuduğum bir kitap oldu. Bugün hiç bir fikre sahip olmadığım eski mesleklerle ilgili, güzel anılar eşliğinde o mesleğin inceliklerinede şahit oluyoruz kitaplarında. Efsanevi ama aynı zaman da gerçek bir hikaye diyebilirim. Zaten istenen şey buydu romanda. Bir yanı ayakları yere basan bir yanı masal olan bir kitap. Anlamsız şekilde kitapla alakalı bir şeyler tam yerine oturmadı ya da fazla cuk diye oturdu diye bir yorum yapabilirim. Bu yorumu kitabı okuyanlar anlayacaktır.
Kitabın içeriği hakkında konuşacak olursam hayatta üzerine odaklandığımız şey ne ise bu efsane ya da bir inanışta olabilir. Zamanla nasıl önümüze serildiğine ve kahramanının kendimiz olabileceğine tanıklık ettiriyor. Düşüncelerimizi özgür bırakıp akışta var olmaya çalışmak, anı yaşadığını düşünüp geçmişe takılı kalmayıp gerçekte “an” da kalabilmeli insan. Çok büyük bir beklentiye girmeden keyif almaya çalışılarak okumanızı tavsiye ederim. İyi okumalar.
