“Siz insanlar, dedim. Bir şey hakkında konuşurken, hemen şöyle söylemek zorunda hissediyorsunuz kendinizi; bu aptalca, bu akıllıca, bu iyi, bu kötü!' bütün bunların ne anlamı var? Sırf bunları söylemek için mi bir olayın iç yüzünü araştırıyorsunuz? Onun niçin olduğunu, niçin olması gerektiği şeklindeki sebepleri kesinlikle açıklayabiliyor musunuz? Böyle yapsanız, yargılarınızda bu kadar aceleci olmazdınız..”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kişi gerçekten asılıyorsa, o zaman ölüyor ve her şey bitiyor. Ama kişi asılma öncesi tüm hazırlıklara şahit olmak zorundaysa ve ancak ilmik yüzünün önünde asılı bir haldeyken bağışlandığını öğreniyorsa yaşamı boyunca bunun acısını çekebilir.
Diyelim ki... evet, belki namuslu bir insansın, ama namuslu bir insanım diye övünülür mü hiç? Herkes namuslu olmak zorunda değil midir? Hatta temiz bir insan...
