Sevgi
@Sevgidemirbas
90 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Oysa insan olmak, bir kişinin en temel yoksunluğu içindeki varlığında ortaya çıkabilir ancak --- kendi varlığını, hiçlik içinde, çıplak, gizlemeden ----yalın, örtüsüz ve süssüz--- olarak yaşayınca...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
O umut: gittikçe daha akıllı olma, kendimizi dış şeylerden, hatta kendimizden, gittikçe bağımsız kılma umudundan, vazgeçemiyorduk. Özgürlük sözcüğü kulağa öylesine güzel geliyordu ki, gözden çıkarılamazdı, tam da bir yanılgıyı niteliyor olsaydı bile.
Şehrin yüksek binalarından birine çıkıp aşağıya bakıyorum, her şehirde rastlanabilecek bir manzarayla karşılaşıyorum: Yüzlerce insan, bazen birbirlerinin yolunu keserek oradan oraya gidip geliyor... Ölümsüz gibi görünüyorlar. "Nedir bu?" diye soruyorum kendi kendime, anlamlandırmak gerekiyor, "Kabus mu, şenlik mi?" Arka arkaya bir sürü karşıt anlamlı sözcük geçiyor aklımdan. Eskilerle artıların birbirini götürmesi gibi kalabalığın da bir matematiği var. Sıradanlık bu olmalı: Bütün karşıtlar birbirini götürüyor. Başka ne söyleyebilirim ki size?
