Sevgi Yılmaz
@Sevgiyilmaz
Şu anda okuduğu kitap
Hayatını muhasebecilik yaparak kazanan sanatçı ve naif ruhlu bir yazarın günceleri olarak nitelenebilir. Evet gün aşırı yazılmamış ancak her yazının tarihi mevcut ve günlük yaşadığı olaylardan kaleme aldığı bir eser. Özellikle kadınlar konusunda yaşadıkları, yazılarını bu yönde nispeten acımasız kılmaktadır. Bunu ispatlayacak en güzel alıntı: "Hiç bir kadın parası için bir adamla evlenmez, ancak kadınlar zengin adama aşık olacak kadar kurnazdırlar".
20. yüzyılın büyük entelektüellerinden olan Jean-Paul Sartre, romanları, oyunları ve düşünce yazılarıyla varoluşçuluk düşüncesini olduğu kadar günümüzü de derinden etkilemiştir. Bulantı, yazarın ilk romanı ve en çok okunan romanları arasındadır. Bireyin varoluş sancısını özgürlük bağlamında ele alan yazar, kahramanın dünyaya karşı duyduğu tiksinti dolayısıyla eserine Bulantı adını vermiştir.
Ölümsüzlüğün hüküm sürmeye başlamış olduğu adı bilinmeyen bir ülkede geçen romanın baş kahramanı ölüm karakteridir. Ölüm, görevini yerine getirmekten vazgeçer. Artık kimsenin ölmediği, yeni bir düzenin varlığı başlarda mutluluk verse de bir süre sonra bu mutluluğun yerini kaos alır. Çünkü yaşlılık ve hastalıklar ölümün varlığını zorunlu kılmaktadır.
Saramago'non yine adı bilinmeyen bir kentte körlük salgınının başlaması ile birlikte toplum düzeninin konu edinildiği bir roman. Kör olan insanların karantiya alınmasıyla herkesin bir yaşam kalım savaşı verme çabası anlatılmaktadır. Gözleri gören yalnız bir kişinin ve onun önderlik ettiği bir grup insanın kaotik dünyada verdiği mücadele ele alınmıştır.
Yüzyıllardır anlatılagelen büyük aşkın romanı…
“Unutmak, insana zamanın bir lütfu olabilirdi. Gel gör ki; unutmak için o araf vadisinde yürümek, kalbin şüphesini kanırtmak, çamurdan bir alev gibi konuşmak inşirahı getirmiyordu. İnsanlığın ve elemin tarihi bunu hep böyle yazmıştı. Allah, insanlara anımsamanın kederli suyundan içirmişse de yanında acıyı hafifleten alışma fikrini de bahşetmişti.
Züleyha, Yusuf’u unutmak için çıktığı bu yolculukta, her anını ona bağlayan mutlak gerçeğin soluğuna düğümlenmişti. Onu yâd etmediği herhangi bir incir meseli, bir papirüs harfi, bir bozgun sonrası sayrılığı yoktu. Onu düşünmediği bir nota yoktu sazın dilinde. Ona karmadığı bir yıldız, onu duymadığı bir rüzgâr iniltisi, onunla düşmediği bir serenad fikri yoktu. Olamazdı. Çünkü unutmak, “unuttum” demekle gerçekleşen bir duygu yitimi değildi.
Kürekler denizi dövüyordu, daha önce hiç tadılmamış hüzünler Züleyha’nın içine demirleniyordu. Gemiler, filikaların yolunu yüzüyordu. Züleyha’ya, Yusuf’un yolları görünüyordu. Gece, göğün altında bir ağustos böceği gibi hüzne bölüyordu kendini. Züleyha’ya aşkın kahırlı tümceleri kalıyordu. Piramitler, firavunların ah’ını bağırıyordu. Züleyha, bir ah ağacının gölgesine buruluyordu. Güller, bahara açıyordu yüzlerini. Züleyha, bir bülbül şarkısını ömrüne sarıyordu.”
