Sevorosky
@Sevorosky
Tarih
Marmara Üniversitesi
İstanbul
63 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Once Upon A Time in Anatolia 1922
Yakup Kadri okumasına ilk olarak Sodom ve Gomore ile başlayarak büyük bir hata yapmış olsam da zararın bir yerinden döndürmeyi başardım. Bu dönüş Yakup Kadri'nin Yaban kitabını tekrar elime almamla oldu.
Öncelikle yaban nedir? Kimlere denir? Kitabı okumadan önce Anadolu'nun o haşin, kurak bozkırını kastederek kitabın adını Yaban olduğunu düşünürdüm hep. ( Pekala bu da olabilirmiş, neden olmasın! Ama olmamış.) Durum şöyle ki, tıpkı antik Yunanlıların kendi dillerini bilmeyen herkese, her yabancıya "barbar " demesi gibi Anadoluluların da kendi köyünden olmayan, başka yerden gelen kişiye "yaban" derlemiş. Bu yüzden Ahmet Celal Osmanlı imparatorluğu için cepheden cepheye koşmuş hatta bu uğurda kolunu kaybetmiş, vatanın en saf duygularla kurtarma çabasına girmiş olsa da, köylüye kendisinin yaban olmadığını, hepimizin aynı olduğunu, aynı vatan üzerinde yaşadığını anlatamaz. Hem nasıl anlatsındı! Halk nasıl bilsindi? Halk Osmanlıyı, halifeyi yıldan yıla gelen vergi toplayan öşürcüden bilir sadece. Başka da Osmanlı yüzü görmemiştir. Ahmet Celal de onlardandır. Kimlerden mi? Türklerden... köylü ise İslamdır, elhamdülillah.. o dedikleri Haymana'da yaşarlar. Böyle bir dönemde Türklük bilinci de yoktur, Mustafa Kemal ve arkadaşları da çetecidir. Köylü sadece kendi köyünü bilir. Anadolu köylüsü ile İstanbul okumuş aydını arasında yazar; bir İngiliz ile Pencaplı Hintli arasındaki farktan daha büyük bir fark vardır der... Bence de kesinlikle haklıdır! Bunun tek sorumlusu olarak halkı değil aydın okunuşu da sorumlu tutar ancak konumuz bu değil.
Anadolu'nun 1922 yılındaki bu serencamını üzerine yazılacak pek çok şey vardır ancak fazla uzatmaya gerek yok...
Okurken mest olacağınızı sayfaları birbiri ardına nasıl çevirdiğinizi anlamayacağınızı düşündüğüm bir kitap. Ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendime Düşüncelere DairDuygu ve Düşünce
Kitabın adı Kendime Düşünceler değil de Nasihatler Kitabı da olabilirmiş kanımca. Bitirmekte zorlandığım bir kitap oldu. Marcus Aurelius'un stoacı fikirleri modern insana ne kadar hitap eder bilmiyorum dahası modern insanın bu kitabı bu kadar okumasından bir feyz aldığından da emin olamadım. Basit gibi görünen bir çırpıda okurum diyen geri durmalı çünkü bu bir felsefe kitabı. Stoacı felsefenin öncelikle ne olduğunu öğrenmek kitabı bir nebze daha iyi anlamamıza yardımcı olabilir -ki benim yer yer ne diyor ya bu değişik! :) dediğim yerler oldu bazı yerleri anlamakta zorlandığımı kabul etmeliyim- Zira Stoacı felsefeyi bilmeden okunduğunda teslimiyetçi bir ruh hali boğucu gelebilir. Modern çoğunlukla kentli ve kentin kaosu içinde debelenen insan için zor bir kitap. Okuyana sabırlar dilerim...
İnsan ve hayata dair
Mutsuzluk Zamanlarında mutluluk kitabı bir yabancılaşmanın öyküsü... Hayata, insana, sevgiliye, herşeye karşı bir yabancılaşma. Arzuladığı kişi olamamanın, kendini gerçekleştirememenin verdiği sıkışma hissi ile dolup taşan bir yüreğin çırpınışlarını anlatan bir eser.
Depresif bir hal içindeyseniz okumayı ertelemek daha iyi olabilir. Kitabı sevdim mi? Emin değilim fazla beklenti içine girmiş olmam da etkilemiş olabilir.
Okunabilir mi? Okunur.
Olmazsa olmaz mı? Hayır.
Müthiş güzel fantastik hikayeleri barındırmakla beraber bence en vurucu olan başlangıç hikayesi olan Yeşil Bambu ve son hikaye Romantizmin Feneri 'ydi. Yazar sanki aralarda boşlamış, sonrasında mükemmel ile noktalamış gibiydi. Aralarda sıkılıp bırakma hissi verse de fantastik öykülere ayrı bir ilgim olduğundan sonuna kadar okumayı başardım. İyi ki de başardım. Son hikayede kaç farklı paralel Rapunzel hikayesi olabilirdi diye düşünmeden edemiyor insan. Sonunun klasik olana benzer bir şekilde bağlanmayacağını düşündüm açıkçası ve bir çırpıda okudum. Ama masalın sonunun aynı kalıplarla kapatılması hayal kırıklığı oldu biraz. Ama yine de okunmaya değer hikayeydi. Yazarın genel pesimist tavrı nerdeyse hiç yoktu. Özellikle Osamu Dazai'ye İnsanlığımı Yitirirken ile başlayan benim için oldukça ferahlatıcı bile oldu.
Osamu Dazai'nin kalemini beğenmeme rağmen sarmayan bir kitap oldu. Kitapta kendini yazar olarak belli etmesi esasında güzel olmakla beraber aşırı gibiydi. 1930lu yıllarda yazılmış olduğu düşünülürse teknik o dönem için yeni denilebilir ama Koş Melos!, İnsanlığımı Yitirirken, Batan Güneş çok daha etkileyiciydi bence. 
Soytarı Çiçekleri
Soytarı Çiçekleri