Gözlerime engel olamıyorum;
Utana sıkıla, biraz da içime çöken o eski kederle…
Kimi zaman evlâdının yolunu gözlemekten geceleri erken yaşlanan bir ananın yüzüne ilişiyor bakışlarım,
Kimi zaman yarım bırakılmış hayallerin nasır tutmuş ellerine.
Bazense bağrı yanık bir âşığın suskunluğuna oturuyorum fark ettirmeden.
İç çekiyorum.
Sanki dünyanın bütün yorgunluğu birikmiş göğsümün tam ortasında.
Bizimkisi de misafirlik sayılırsa artık…
Kapısını çaldığım her hüzne bir avuç şiir bırakıyorum usulca.
Cebim boş belki;
Ama yüreğim, taşacak kadar insan dolu.
Bir çocuğun üşüyen elleri değiyor bazen içime,
Bir ihtiyarın unutulmuş sesi dolaşıyor kulaklarımda gecelerce.
Kalabalıkların içinden geçiyorum ağır ağır;
Yüzler değişiyor, acılar aynı kalıyor.
Gece çöküyor şehrin üstüne.
Ben, cebimde birkaç kırık mısra;
İnsanların unuttuğu merhameti toplamaya devam ediyorum.
#Şeyda Keren