"Hepimiz Bozkır'ın çocuklarıydık. Bazen bozkır küserdi bize, bazen gülerdi; ama her zaman bağrında, kendi kucağında yaşattı bizi. Sonra Rus geldi bozkıra. Rus'ta silah ve güç; bizdeyse iki el ve bızkır. Önce hayvanları sürüp götürdüler. Sonra insanları."
"Hayatın kendisi sert. Sert ve acımasız. Çoğumuz için korkunç da. Hayat insana dostça olamyınca, insanoğlu da sert olacak elbet. Sert olma da gör gününü!"
"İnsanlar böyledir. Size inanmaları için sizin olan her şeyden, kendinizden vazgeçmeniz gerekir İsa çarmıha gerilmeseydi, Hristiyanlık asla bu kadar büyümezdi. Kalabalığın hayranlığı sadizmle doludur."
"Hayvanlar arasında isteyip de uyuyamayan başka hayvan yoktur, insan dışında. Uyku yaşamın dramını, sıkıntılarını, takıntılarını unutturur; her uyanış yeni bir başlangıç, yeni bir umuttur."
"Başkasının acısını anlamaya çalışmak, her şeye karşın, insanın kendi acısını azaltmaz. (Can çekişirken, yalnızca tüm insanların ölümlü olduğunu düşünmekle kimse avunamaz; aynı şekilde, insan acı çekerken başkalarının şimdi ya da geçmişte yaşadığı acılarla kendisini rahatlatamaz.)Böyle bir durumda karşılaştırmanın anlamı yoktur, çünkü acı dışarıdan gelecek hiçbir şeyin rahatlatamayacağı içsel bir yalnızlık durumudur. Tek başına acı çekebilmek büyük bir üstünlüktür."