Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?
Reklam
Kamran beyefendi ; sarı çiçek romanını baştan başa öğrendik. Bir daha ölünceye kadar birbirimizi görmek yok. Senden nefret ediyorum.
Çünkü cahilliği ile kalabilen bir insan değilseniz önünde sonunda inandıklarınızı sorgulamaya başlarsınız .
Ağlasam sesimi duyar mısınız?
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz
Gözyaşlarıma, ellerinizle
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce
Bir yer var, biliyorum
Her şey söylemek mümkün,
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum ;
Anlatamıyorum.
