ŞM.
@Shulester
Şu anda okuduğu kitap
Şemalar, yaşamın erken yıllarında öğrendiğimiz kendimiz ve dünya hakkındaki katı inançlarımızdır. Kendilik anlayışımızın merkezinde yer alır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Şemaya olan inancımızdan vazgeçmek kim olduğumuzu ve dünyanın nasıl bir yer olduğunu bilmenin verdiği güvenden vazgeçmek demektir. Bu nedenle canımızı acıtsa bile ona yapışırız.
Psikanalitik psikoterapinin varsayımlarından bir tanesi çocukluk acılarımızı tekrarlayıp durduğumuzdur. Freud buna "tekrarlama zorlantısı" adını vermiştir.
Şema yaklaşımı, kendimizle sonsuza kadar yüzleşmeye içerir.
PAVESE İLE TANIŞMA YAZISI
Tezel Özlü çok severim, onun kitaplarında sık sık geçer Pavese ismi. Hatta sevgili Tezer Pavese öyle hayrandır ki onun ayak izlerini takip eder. Belli ki Pavese romanlarında betimlediği İtalyan kırlarında böylesi bir yalnızlık nasıl benimkiyle böylesine örtüşür diye merak eder. Trenle Avrupa’yı gezerken Pavese’in intihar ettiği oteli ve mezarını ziyaret eder. Velhasıl kelam benim de Tezer’in edebiyatına olan hayranlığım daha önce onun takip ettiği adımların benim imkânlarıma uyarlanmış basit bir taklididir. İşte böyle başladım okumaya Cesare Pavese. İtalyan edebiyatı ile de sima aşinalığı geçip resmi anlamda bir tanışmadır.
CESARE PAVESE-YAŞAMA UĞRAŞI
Ocak 2025
2025 yılına başlarken ilk okuduğum kitap oldu, Yaşama Uğraşı. Okudukça ruhların derin ve benzer acılarının evrensel bir kader olduğu fikrini iyiden iyiye hissettim. Pavese’nin 1935 yılında 27 yaşında yazmaya başlayıp 1950 yılında 42 yaşında otel odasında canına kıyana dek yazmaya devam ettiği uzun soluklu bir günlüktür, Yaşama Uğraşı.
6 Ekim 1935’te yani günlüğünün ilk sayfasında şöyle yazmış: “Uğraşmak her gün biraz daha boş ve anlamsızmış gibi geliyor bana.” Nitekim bunu yazdıktan 15 yıl sonra da sözlerden vazgeçmiş ve eyleme yönelmiştir. Dilediği gibi seçme hakkını kullanarak ve ona bir anlam vererek ölümü aramıştır.
Büyük oranda da kadınlarla olan özel ilişkileri ve onlara karşı düşünceleri, sonu onun için kaçınılmaz kılmıştır. 23 Aralık 1937, “Erkek değilsek kadınların yanından hiçbir iddiada bulunmaksızın geçmek zorundaysak nasıl güçlü olabilir, ayakta kalabiliriz?” intihar gerekçesi olabileceğini düşünecek kadar kafaya takmış durumda bu mevzuyu.
“Nesneler ve insanlar bize verdikleri şeyler ölçüsünde değil, bize neye mal oluyorsa, o ölçüde bizimdirler, yani bizim için o kadar
