Sibel oruç
@Sibeliaa
Ön lisans
İstanbul
1998
15 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Her şeyi yapanİşsizlik
Puan vermedi
Yazar hayatının bir döneminden esinlenmiş, yormayan akıcı bir anlatımı var.
Karakterin öyle varoluşsal sancılar çektiği falan yok birçok işte çalışmasının sebebi de askari düzeyde kalacak yeri olsun içki alabilsin ve sevişecek birkaç kadın bulsun yeterli, ne istediğini gayet biliyor ve zaten çalışmak da istemediği için girdiği hiçbir işte yüzde yüzünü vermiyor ve bu yüzden de sürekli kapıyı gösteriyorlar. Karakter hep yazar olmak istediğinden bahsediyor bence hayatının bu döneminde yazabilecek birşeyler bulmak için rastgele düğmelere basıyor kendi hayatında... bu BENCESÍ
Reklam
Pancar
Kitabın başında bir çok karakterden bahsediyor, o karakterlerin yaşamı duyguları hepsi yavaş yavaş öyle güzel birleşiyor ki, dünyanın tepsi gibi düz olduğuna inanılan dönemden şimdiki dönemde yaşayan insanların yollarının kesişebilmesi de ayrı güzel...içinde hoşuma giden o kadar çok söz tespit var ki bir süre bu kitabın alıntılarıyla darlayacağım herkesi :)
Son Gün :)Kıyamet
Puan vermedi
-yarın kıyamet kopacağını bilsen ne yapardın?
+Altıma sıçardım
Victor hugonun kitabını da bununla bağdaştırmazsın be öhh!! üzgünüm beynimde birşeyler bozuk sanırım
Neyse kitapta bir idam mahkumunun son günlerini okuyoruz, AMA NASIL! adım adım sanki biz de onunla birlikte giyotine doğru yürüyoruz. Önce kabullenme sonra çaresiz bir isyan döngüsü içinde bir bunalım hali. O dönemde insanların böyle bir duruma nasıl adapte olduklarını, hatta iğrenç bir ikiyüzlülükle eğlenceye çevirdiklerini görünce insan utanıyor da ister istemez.
Güzel kitap yani :)
Uzun zamandır beni bu kadar etkileyen bir kitap olmadı, daha önceleri köyde yaşadığım için mi bilmiyorum sanki o dereye ayağımı soktum o yokuştan aşağıya ben koştum ilk karın ürpertisini, camlara vuran rüzgarın insanın içine saldığı korkuyu ben yaşadım. Kalbinizi rüzgardan savrulan bir mum ışığı gibi titretecek bir kitap.
Spoiler
Kemik Bey Timbuktu da Willy'e kavuştu farklı bir sonu kabul etmiyorum... Bir köpeğin gözünden dünyayı görmek ancak böyle mükemmel bir anlatımla mümkün olabilirdi, ya da ben duygusallıktan fazla abarttım bilmiyorum. Kemik Beyin Willy'nin öleceği gerçeğini kabullendiği halde nasıl korktuğunu, o öldükten sonra hissettiği ezici yalnızlık duygusu ve özlemi çok gerçekti, yüreğimde hissettim. Sanki sokaklarda başıboş gezen, ağlayan, üşüyen bendim. Yeniden birilerine güvenmek için can attığı halde duvar gibi karşısına çıkan kötü insanların var olduğu gerçeği, her yeni dostta bir parça Willy i araması ve sonunda güzel bir aileye kavuştuğu halde, eski dostunun düşüncelerine ters düşen bu hayat biçiminden dolayı bir parça ona karşı ihanet ediyor gibi hissetmesi...
Reklam