"Üşüyorsun, hastasın, aptalsın." dedi.
"İspatla" diye çıkıştım.
"Birkaç kelimeyle ispatlayacağım. Üşüyorsun çünkü yalnızsın; hiçbir insanın yakınlığı, içinde yanan ateşi alevlendirmiyor. Hastasın çünkü duyguların en güzel, insana bahşedilmiş olan en yüksek ve en tatlı duygu senden uzakta. Aptalsın çünkü o kadar acı çekmene rağmen yine de o duyguyu çağırmayacak ya da seni beklediği yere doğru bir adım bile atmayacaksın."
Beni kim suçlayabilir? Kuşkusuz çok insan; memnuniyetsiz olduğumu söyleyebilir. Elimde değildi; huzursuzluk yaradılışımda vardı ve bazen bana acı veriyordu.