Bir şeyler kolaylıkla geçmiyorsa hançereden, insan ilişkilerinde bir şeyler sinmiyorsa vicdan ve zihne -biraz da geriye çekilmek lazım belki de. En kötü yalnızlık bile verimsiz birlikteliklerden daha evla değil midir sahi ? Bunca hamlık, bunca nezaketsizlik anlaşılır değil mi üstelik ? Boşa mı yazıldı çağa, bunca taşlama, boşuna mı bahsedildi şiirlerde kent insanlarının göstermelik nezaketi, korkunç suniliği.. :)