Simone
@Simones
“Haydi kalk gidelim bu şehirden, gün doğarken ya da güneş batarken”
Puan vermedi·108 syf.·
2018 19. kitabı
Keşke daha uzun olsa dedirten Zweig öykülerinden biri. Bu ara sıklıkla Zweig okuyorum, ders çalışırken ara ara mola oluyor. Bu kitabının da tadı damağımda kaldı diyebilirim. Küçük bir çocuğun, bazı sırları anlamasıyla bir anda olgunlaşması, daha doğrusu olgunlaştığını sanması anlatılıyor. Baron ve annesinin arasındaki sırrı anlamaya çalışması onu o nefret ettiği çocukluktan çıkarıyor. Edgar'ın yaptıklarını desteklediğim ve ara ara 'oh olsun' nidalarıyla onun arkasında olduğum doğru. Küçük bir çocuğun duygularıyla oynamanın ne demek olduğunu anlamış oldular. Yine de sonunda Edgar annesinin yanında durdu ve onun da bazı şeyleri anlamasını sağladı. Mutlu sonla biten hikayelerinden biriydi.
Reklam
Puan vermedi·56 syf.·
2018 18. kitabı
Her zamanki Zweig muhteşemliğinde, bir solukta okunan bir öyküydü. Spoiler içerir. Madame de Prie bir amaca hizmet etmek uğruna kendi ölümünü planlamıştı fakat işin sonunda onun istediği etki olmadı maalesef. Hayat onun arkasından hiç beklemediği ve istemediği bir işi çevirdi, unutulmayı. Boşuna demiyorlar, siz plan yaparken hayat size gülermiş.
#stefanzweig
Puan vermedi·392 syf.·
2018 17. kitabı
Kitabı 2.42 de bitirdim ve hemen yorum yazmak istedim. Spoiler içerir.
Spoiler
Maven ve Elara, yani pes. Son 60 sayfa zaten her şeyin çözüldüğü kısım oldu, ama bu kadar alçakça bir plan beklemezdim. Elim ayağım titredi sinirden. Ve Cal, yazık oldu resmen. Devamını okumak için can atıyorum. Bu muhafızlar da her şeyden kurtuluyorlar, şanslılar yazar tarafından. Shade çok güzel bir sürpriz oldu. Zaman birazcık kafamda zor oturdu. Kızılları anlatırken Sanayi Devrimi'nin ilk zamanları gibiyken Gümüşler neredeyse uçan arabalara binecekler. Kızıllarla Gümüşlerin farkları yüzünden kast sisteminin olduğu bir dünya ve Kızıllar artık bunu değiştirmek istiyor. Biraz distopik bir hikaye ama ben beğendim. Serinin son kitabı 15 Mayıs'ta çıkacakmış, inşallah hemen çevrilir de okuyabilirim. Tavsiye ederim.
10/10
2018 15. kitabı
Okumaya kıyamadığım bir roman oldu. Bitmesin diye azar azar okudum. Katil uşak gibi bir şey degildi, anlatıp spoiler vermek istemiyorum ama okuyun. Okutturun. O kadar özlemişim ki "Başkomser" Nevzat'ı, su gibi geçti su. Yenisi gelsin diye gün saymaya başladım bile. Yine beklenmedik bir kurguyla karşımızda Ahmet Ümit. Ülkenin en derin kanayan yarasını açık seçik serdi önümüze. Ve tesadüfen tanıştığı birilerinin, olayı çözecek asıl kişi olduğunu belki o an sezemedik, zaten bu yüzden kitaba bu kadar bağımlı olduk, bırakamadık. Ve yine ama yine beklenmedik biri çıkması.. Bayılıyorum. Fakat sonlara doğru toprak meselesinde bir yerde kafam karıştı, onu biraz ilerledikten sonra çözebildim. Tadı damağımda kaldı yine.
