Bir kitabın büyük bir kitap olduğunun şaşmaz bir göstergesi: İnsan böyle bir kitabı okurken, tek bir satır bile yazmış olduğundan ötürü utanç duyar; ama sonra iradesine karşı çıkarak, sanki daha önce tek satır yazmamışçasına yazmak zorunda kalır.
Uzun zaman okumadığında, ruhunun delikleri genişliyor, her şey bu delikten geçip gidiyor ve en kaba tanelere varıncaya kadar her şey, sanki hiç olmamış gibi oluyor. Yaşanmış olan, ancak okunmuş olanla toplanabiliyor ve insan bu okunmuş olan olmaksızın hiçbir şey yaşamış olamıyor.
Savaşta insanlar, sanki her biri bütün atalarının ölümünün öcünü almakla yükümlüymüşçesine ve sanki bu atalardan hiçbiri doğal bir ölümle ölmemiş gibi davranırlar.