...
Ruhumla söndü alev,sonra ruhum da yandı.
Kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut.
Bülbülün küllerine konan puhum da yandı.
Böylesi bir yangını görmedi Nemrut bile.
Kaktüsün gölgesinde nazlı âhım da yandı.
Âhımdır zannederdim en belalı kıvılcım,
Kirpiğine dokunan kanlı âhım da yandı
...
Nurullah Genç
Sanırım bize korkuyu öğrettiler sonunda .Sistematik bir cehalet sistematik bir şiddetle öğretti bunu. Küçümsediğimiz aptallık öğretti.Birdenbire değil elbette ama sanki birdenbire yapayalnız kaldık .Kendi yaramızın başkasında kanadığını göre göre sadece kendi yaramıza inandık, başkası adı üstünde başkası idi işte. Oysa bizim ilk hayat bilgimiz merhamet duygusuydu ,insanın acıları ile insan olduğuydu insanın haysiyetiyle insan olduğuydu ve insanları birbirine bağlayacak olan en güçlü en soyluduyguydu acı,bir yabancılaşma ki insan olmanın bütünerdemlerini hepimizin kalbine gömdüSanırım daha ineceğimiz kötülük çukurları var!
Şükrü Erbaş