Hazreti Zeynep, sabah erkenden kardeşinin ( imam Hüseyin'in) huzurunu gelip şöyle dedi kardeşim bu iki beyit şiir sanki gayptan bana ilham oldu ve daha çok ıstırap ve üzüntüme yol açtı:
Ey göz yaşla dolup taş
Ağla ağla durmadan
Çünkü kim ağlayacak
Şehitlere sonradan
"Ağla o kervana ki
Takdir ile yürüyor
Ahde vefa etmeye
Ölüm onu sürüyor."
"Daha dün bir tepenin üstünden birliklerimi teftiş ediyordum, onların adımlarının altında yerin sarsıldığını hissettim ve kendi kendime 'şu cihanın hakimiyim! benimle kim boy ölçüşebilir? dedim. Allah bu kibrime, bu böbürlenmeme karşı, insanların en sefilini, yenilmiş, esir düşmüş Bir adamı, Bir idam mahkumunu, saldı üzerime; o benden daha güçlü çıktı, vurdu devirdi beni tahtımdan, aldı canımı"
İnsanın durup dinlenmek istediği yerde huzursuzluk, Barışı aradığı yerde savaş vardı; Yazgıdan kaçılmıyordu. Bu bozuk dünyada tek sığınak, huzur ve Avuntu duaydı. Çünkü dua olağanüstüydü.
Allah'ım senin kullarına yaptığını bir yaratık diğer bir yaratığa yapmış olsaydı, iyilik vasfını alır, minnettarlıkla anılır ve mümkün olan her dille övülürdü..