Üzüldüğüm bütün sözlerini unuttum Hatice. Seni üzdü- ğüm bütün sözlerimi insanın olmadığı zamanlara gömdüm. Bulanık fotoğraflarını kaldırdım. İçinde olmadığın fotoğraf- ları kaldırdım. Bir tek kötü gün bırakmadım hayatımızda. İn- san yaşarken ne kadar az seviyor yaşamayı. Mezar taşına bile gülümseyen fotoğrafını koydum. Bütün uzaklardan sana ge- liyorum yine. Geldin mi, diyor göğsündeki çiçekler. Geldim, diyorum eğilip tek tek. Kalabalıktı, diyorum. Seni okudum insanlara. Emeğini, güzelliğini, merhametini. Yalnızlıkta ot bitmez, dedim. Ayrılığın evi yok, dedim. İnsan ölülerini sev- mezse yaşayamaz, dedim.
Tanios şöyle dedi bana: "Bir kadın tanıyorum. Ne ben onun dilini konuşurum, ne o benimkini ama merdivenin tepesinde beni bekler durur. Bir gün, gelip kapısını çalacağım ve gemimizin gitmeye hazır olduğunu söyleyeceğim ona."