Dünya bize bazen süslü gelir, bazen de yük olur. Koşuştururken kalbimizi unutur, asıl huzurun nerede olduğunu göremez hale geliriz. İşte o anlarda İmam Şâfiî’nin şu sözü içimizi sarsar:
“Kalbin Allah ile beraber değilse, O’ndan uzak olduğun her an ziyan içindesin.”
Ne kadar derin, ne kadar uyarıcı bir söz… Çünkü insan aslında Allah’tan uzaklaştığı her anda eksilir, tükenir. Sevinçler anlamsızlaşır, kalabalıklar yalnızlığa dönüşür. Fakat kalp Rabbine bağlı olduğunda, karanlık geceler bile bir nur olur; en ağır yükler bile hafifler.
Bu yüzden, kalbin Allah ile beraber olması, sadece bir huzur değil; aslında gerçek hayatın ta kendisidir. O yoksa kalbimiz boş, O varsa kalbimiz doludur.