Ve hemen arkasından aklımda başka bir düşünce daha belirdi. Beni takip eden yarım düzine küçük figüre baktım. Aniden hepsinin aynı formlarda kıyafetler giydiğini, aynı tüysüz çehreye ve kızlara yaraşır yuvarlak hatlara sahip olduklarını fark ettim. Belki garip gelebilir ama bunu daha önce fark etmemiştim. Ama zaten her şey öylesine garipti ki! Artık gerçeği tüm çıplaklığıyla görebiliyordum. Kıyafette ve cinsiyetleri birbirinden ayıran karakter ile tavır farklılıklarının yoksunluğunda, bu gelecek insanları birbirlerinin aynılarıydı. Ve şimdi çocuklar, gözüme ebeveynlerinin minyatürleri gibi görünüyordu. O zaman geleceğin çocuklarının, en azından fiziksel olarak, son derece erken gelişmiş olduğunu düşünmüştüm ve sonrasında bu fikrimi doğrulayacak pek çok şey buldum.