Yasemen
@Snb9
Master (Data Science)
67 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Bizimki Kırmızı Pazartesi değil Kırmızı AsırEdebiyat
Kitabın sonu başında veriliyor zaten. Ama zaten yazar sonuca değil sonuca giderken karşımıza çıkan toplumsal umursamazlığa dikkat çekmek istiyor.
Bir genç hatta büyük ihtimalle suçsuz bir genç nasıl da katlediliyor. Namus davası adı altında insanlar duyarsızlıklarına güzel bir bahane örtüyorlar. Günümüzü ne kadar da anlatan bir kitap. Bile bile ölüme terkettiğimiz insanları izlediğimiz şu günlerde içime o kadar oturdu ki. Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın düşüncesi toplumun ahlakı haline gelirse o toplumdan ne fayda gelir?
Şu son günlerde yüreğimizi dağlayan Gazze haberlerinde de aynısı olmuyor mu? Hepimiz sonun ne olacağını bile bile seyirci kalmıyor muyuz? Tıpkı 2. dünya savaşında nazilerin yaptıklarına dünya seyirci kalıp sonunda da herkesin kendini avutan yalandan bahaneleri olduğu gibi. Birileri ölüyor ama dünya duyarsızlıkla izleyebiliyor. Neden? Çünkü bu artık fıtratımız haline gelmiş. Masum bir insanın öldürüldüğü güne ithafen Kırmızı Pazartesi denilirken onca masumun eziyet gördüğü hatta çocukların bile öldürüldüğü hiçbir günahı olmayan insanların terörist yaftası yediği bir dünyada biz neye kırmızı diyelim ? Güne mi haftaya mı aya mı yoksa yıla mı ? O kadar uzun zamandır duyarsızız ki asır desek fazla olmaz. Bu duyarsızlık hissizlik hangi kangren olmuş yerimizin sonucu? Neden bu kadar duyarsız kaldık ey dünya!
Kitapta ceset o kadar dayanılmaz kokuyor ki gömüyorlar hemen. Kokan ceset mi yoksa kokan insanların bu cinayete ortak olmalarının günahı mı.. İnsanları aslında rahatsız eden bile bile onu ölüme terkederek ölümünden hepsinin sorumlu olması mı?
Ne diyor kitapta "Suçu toplum hazırlar, suçlu işler." Bu suç sadece iki kardeşin değil. Buna sessiz kalan ve hafife alan tüm insanların suçudur.
"Bana bir önyargı verin, dünyayı yerinden oynatayım" İşte
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·136 syf.·
2023 11. kitabı
İnsanın hayata tutunmasına sebep olacak gayeleri olmalı...Edebiyat
Hayatınız huzurla ve sevdiğiniz şeyleri yaparak geçiyorken bir anda darmadağın oldu mu hiç ? Rüzgar bazen tersten esmeye başlar ve yıllarca ilmek ilmek inşa ettiğiniz kimseye zararı dokunmayan hayatınızı alabora eder. Kitap ilk başlarda bunu hissettirdi bende.
Hayranlık hangi durumlarda kıskançlığa dönüşür? Kıskançlık ne kadar korkunç olabilir ve hayatımızı ne kadar etkileyebilir... Gerçekten insan inanamıyor hayatta Boxtel ve Corneille gibi insanların varlığına. Bir insanın başkasının hayatını bu kadar irdeleyip- başkalarının sahip olduklarıyla kafayı bozması ne kadar korkunç bir ruh deformasyonu.
Tek bir insanın kıskançlığının, binlerce insandan oluşan büyük bir topluluğun öfkesinden daha büyük olabileceğini gözler önüne serdi kitap. Hele de şuna tekrar şahit oldum. En kötüler bile kötülükleri için kendi vicdanlarını rahatlatacak bahaneyi uydurup o kötülüğü yapmalarının hakları olduğuna kendilerini inandırırlar. En kötüsü de uydurdukları bahanelere/ yalanlara kendileri bile o kadar inanırlar ki gerçekten kendilerinin haksız olduklarını göremeyecek hale gelirler. Ve kötülüğü besleyen duygular önce insanın ruhunu en sonunda da bedenini öldürür. Kıskançlık da gerçekten başlangıcı olan ama sonunun olmadığı dipsiz bir duygudur. Kitapta da gördüğümüz budur. Küçücük bir kin tohumunun insanı nasıl canavarlaştırdığına şahit oldum.
Kitapta benim canımı yakan diğer mesele ise fanatiklikti. Fanatiklik gerçekten tam bir hastalık. İnsanların vicdanlarını susturacak kadar baskın bir hastalık.
Ama tüm olumsuzluklara ve kötülüklere rağmen iyi kalabilen insanlar... Kitap gerçekten insanda sıcak duygular bırakıyor. Sanırım okuduğum en saf ve güzel aşk olabilir. Bir gaye, bir tutku etrafında şekillenen güzel bir sevda. Bencil olmayan, yormayan, birbirlerine mutluluk ve yaşama sevinci