Yaşayanların hayata dair küçük beklentileri, dünyadayken bir cehennemin içine itilme korkusu, onları sahte sarılmalara, düzmece kutlamalara, mübalağalı aşk sözcüklerine, uyduruk sevgi gösterilerine mecbur bırakır; bir gün cesaretle hayatını değiştirebilme hayali kursa da kişisel mutluluğunu ucuz numaralarla güvence altına almanın zavallılığı ölene dek devam eder.
Uzun bir yolculuk oldu. Karakterlerin kaderlerinin örgüleriyle bütünleşip ilmek ilmek kurguyu oluşturdum sanki okurken. Sanki bu dünyaca ünlü bir kitap değilmiş de sadece ben okumuşum ben bilmişim öyle bir değer veriyor okuruna.
Birden çok karakterin düşünce dünyasına girip çıkıyoruz. Hepsinin küçük de olsa bir kelebek etkisi var. Anlatılan hiçbir söz boşa değil, hepsi bir amaca hizmet ediyor.
İyilik kötülük, şeref, gurur, suçluluk, vicdan, doğruluk, hırs, tutku, aç gözlülük... Onlarca duygunun her biri piyanonun bir tuşu da sanki Dostoyevski çalıyor bu piyanoyu. İnsanı içine çeken bir melodi tutturuyor. Belki her bir tuş tek başına anlamsız ama birleşince bir hikaye oluşturuyorlar en nihayetinde.
Bu uzun hikayenin en çok son perdesi etkiledi beni. Sanki oradaki duyguları anlayabilmek için okumuşum ilk bin sayfayı. Ve iyi ki okumuşum tabii.
Karamazov KardeşlerFyodor Dostoyevski · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202545,2bin okunma