Biz de korkmaya basladığımız anda kendi varlığımızdan sıyrılarak -en büyük günahımız belki budur-başka bir şeye dönüşmekle kendi korkumuzun bile ne olduğunu tam olarak anlayamayız. Zira korku, gerçi vardır ama hiç gerçekleşmeyecek bir şeye benzer.
İnsanın tek gerçek özgürlüğü yalnızlığıdır. Ve yalnızlığı küçük düşürense bağımlılıklardır. Aşklar, alkol, n.kotin, ahlaki değerler, uy.şturucular.. Hepsi de birer pranga olabilir her an, insanın ayağına. Zevk veren prangalar. Ortak özellikleri, varlıklarının verdikleri zevkin uzun bir süre sonra hissedilememesi, yokluklarının ise derhal kalpte bir ağrı yaratmasıdır. (...) İnsanın kendiyle mücadelesi, bağımlılıklarını yok etmesiyle başlar.