KARA
@SongulKARA
Singer'in durumunda olduğu gibi, sıradan durumlar karşısında yıkıcı bir utanç duygusuna karşı her an uyanık olması gereken bir insan için yalnızlık temel ilke olmalı. Derin olmalı. Avunmak için başkalarını aramamalı. Asla. Bir dosta içini dökemez. İnsan, dostlarını kendi içinin korkunç yıkımına maruz bırakamaz, kendisini bile buna maruz bırakamaz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitaplardan, filmlerden biraz olsun herkesin bildiği yahudi soykırımının bir aileyi nasıl yıktığı anlatılmış. Yahudiler, kitapta fare olarak resmedilmiş. Sanırım bu Almanların onları fare olarak görmesinden ötürü idi. Fakat Almanlar da kedi (ya da domuz, çizimi ikisine de benzettim) olarak tasvir edilmiş. İkisi arasında bir ilişki olduğu kesin.
Bu soykırım, baş kahramanın bütün hayatına yansıyor. Her ne kadar "hayatta kalabilmiş" olsa da durum pek öyle değil. Gördüğü zulümler neticesinde bir ekmek kırıntısının bile değerini asla küçümsemiyor, parası olsa bile harcamamak için direniyor. Kimse onu bunun için eleştiremez.
Kitaptaki en vurucu nokta bence şuydu: başrolün siyahi bir otostopçuyu arabalarına aldıklarında, otostopçunun bir şeyler çalacağından şüphelenek sürekli kontrol etmesiydi. Sırf yahudi kimliğinden dolayı başına türlü türlü şeyler gelen, ölümden zar zor kurtulan birisi; başkasını kimliği ile yargılıyor. Aklım almıyor bunu. Empati kurabilmesi en yüksek kişi o iken gidip adamı ten rengi ile yargılıyor.
Ayrıca kitabın başında Artie'nin arkadaşlarının onu beklememesi üzerine Artie'nin de hayıflanmasi ile babası tarafından söylenen: "Onları bir hafta boyunca aç, susuz bir odada kapa da işte o zaman bak bakalım, arkadaş neymiş!" cümlesi arkadaşlık kavramını epey sorgulatıyor...
Kitaptaki hikayeler, insanlar tam olarak memleketimden insan manzaralarını yansıtıyor.
Sahilde bütün gün beyaz bir yat bekleyip kötü bir geminin resmini çizen ressamların yaşadığı utancı, sorgusunda karşı tarafa yaranma düşüncesiyle gülümsediğini anlatan adamın yaşadığı küçük düşme duygusunu ve daha nice duyguları başarıyla anlatmış Sabahattin Ali.
Kitaba ismini veren sırça köşk ise oldukça etkileyici. Baştakilerin çalıp çırptığı bir devlet modelini bir mahalleye yapılan sırça köşk üzerinden oldukça iyi anlatmış.
