KARA
@SongulKARA
-SPOİLER İÇERİR-
Ruth, hepimiz Ruth'u Martin'in ölümünden sorumlu tutuyoruz. Öyle değil mi? Ya da en azından martinin intiharında payının olduğunu söyleyip kolayca yargılıyoruz onu değil mi? Ruth tabi ki de büyük bir etken ama martinin asıl vazgeçme sebebi bu dünyanın düzenidir. Bu düzen öyle bir düzen ki Ruth ailesine karşı geleceğini söylerkenki en son konuşmasında bile Martin'in küfür etmemesini istiyor. Neden? Çünkü kendi sınıfından bir insan (Ruth'a layık olabilecek biri) duygularını küfür ederek ifade edemez?! Zincirlerini kıracağını söylerken bile toplumsal kalıplara körü körüne bağlı.. Fakat bir de madalyonun ters tarafı var. Ruth'un hatasını söyledim fakat empati kurmamız da gerekiyor. Günümüzde insanlar artık bırakın sınıf ayrımını kazandıklarını para üzerinde bile 1000 lira oynasa tutturuyorlar birbirimize göre değiliz diye. Yani diyeceğim o ki o kadar alışmışız ki toplumsal sınıflandırmalara, o kadar işlemiş ki içimize Ruth'u eleştiren çoğu kişinin de Ruth gibi davranabileceklerini düşünüyorum.
Martin' in dünyanın bu sınıfsal ayrımını gördükten sonra ve burjuva için asıl mevzunun bilgili olmak değil, bilgili görünmek olduğunu fark etmesi ile Martin bu dünyadan tiksinmeye başlıyor. Bu sınıfsal ayrim öylesine güçlü ki iki kişinin aşkı bile karşısında aciz kalıyor. Gerçi bunun aşk olduğunu da pek iddia edemem. Ruth, kusursuz bir heykel yapabilmek için Martin'e bir mermer parçası gibi yaklaştı. Fakat Martin'e istediği şekli veremedi, onu o kalıplaşmış algılara sokamadı. Martin'in özünü öldürmeye çalıştı ve bunu yaparken haberi bile yoktu nasil bir şey yapmaya çalıştığından. Eğer gerçek bir aşk olabilseydi Martin'in bu dünyaya olan inancının sağlam kalabileceğini düşünüyorum ve böylece yaşamaya değer bir dünya olurdu...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kapıların dışında evet gerçekten de kapıların dışında kalmış bir adam Beckmann. Ve bu Beckmannlardan bir dolu var. Savaşa marşlarla gönderilip geldiğinde sığınacak bir yerleri olmayan bu adamlardan...
Backmann, savaştan sağ kurtulup tam evine, her şeyine kavuşacağını düşünürken bir anda hiçbir şeyinin kalmadığı ile yüzleşir. Karısı onu aldatmıştır, ailesi ölmüştür; iş vermek istemeyen bir direktör, "sorumluluğunu"ondan almayan bir binbaşı.. karşısında duran bir dolu engel vardır. Beckmann'ın yerinde olmak istemezdim.
Elinden ölenlere karşı hiçbir sey gelmeyen adamı allaha benzetmesi, geğirip duran cenaze servisi müdürünü ölüme benzetmesi ve cok yediği için böyle olduğunu söylemesi vesaire benzetmeleri okurken hayrete düşürdü beni ve bir o kadar da zevk verdi.
"Öteki" karakteri de bir o kadar etkileyici. Öteki adam bir nevi polyanna görevi görür, Beckmann'ı intihar düşüncesinden vazgeçirmeye çalışır. Ona sürekli caddeye çıkmasını, orada ışık bulabileceğini söyleyerek ya da başka fikirler ortaya atarak yaşamına devam etmesi için umut vermek ile uğraşır ama nafile. Ben bile Öteki'nin bu sözlerinin gerçek olmadığını düşünüp umutsuzluğa düştüm çünkü Beckmann gerçekten de kapıların dışındaydı.
Yazarın 26 yaşında ölmesine rağmen böylesine bir kalıcı eser bırakabilmesi; bazen kalıcı olabilmek için edebi birikimin değil, yaşanmışlıkların etkili olduğunu gösteriyor ki kendisi de ikinci dünya savaşına katılıp geri dönebilen bir yazardır.
Singer'in kişiliğini tam çözemedim açıkçası. Bazen sosyal olabilmek için atağa geçen bir karakter bazen de yanında senelerce büyüttüğü üvey bile olsa kızını yanında istemeyen birisi. İçinde sevgi duygusu barındırdığından şüpheliyim. Belki de sevdiği kendisidir, yalnızlığıdır, yalnız başına gerçekleştirdiği rutinleridir.
Singer'a aniden gelen bir utanma duygusu anlatılmış kitabın başında. Bu utanma çok önceden yaşadığı aslında önemsiz olması gereken fakat Singer için önem arz eden bir olayla ilgili. Okurken hepimize oluyordur heralde bu tür şeyler diye düşündüm. Küçük olayları, utanmaları vesaire abartıp kendimizi olduğumuzdan farklıymışız gibi düşünebiliyoruz.
Singer'in yaşamının çoğunluğunu oluşturan süreç, boşanma aşamasındaki eşinin ölmesi ve eşinin kendisinden olmayan çocuğuna üvey babalığını devam ettirmek istemesi ile başlıyor. Aslında pek istediği söylemez fakat işte zaten boşanacağından utandığı için midir nedir istiyormuş gibi yapıyor.
Kitabı bitirdiğimde kendimle ilgili bazı düşüncelere daldim. Singer'inki gibi bir arkadaşım var, baya yakınız ama rol yapıyorum sanırım. Yani Singer'in da bitmiş bir arkadaşlığı beş sene boyunca bitmemiş olarak göstermesi gibi. Ben de bittiğini bile kabullenmiyorum bazen. Hatta böyle bir şey yazdığımı daha sonra okursam hayır doğru değil diyebilirim.
Hepimiz bazen Singer gibi davranabiliyoruz sanırım...
