En canımı sıkan şey de mevki ayrımları. Herkesin mevkisiine göre muamele görmesi gerektiğini biliyorum ve bunun bana faydası olduğunun da farkındayım ancak, bu durumun yeryüzünde tadabileceğim küçük zevklere engel olmasını istemezdim.
Başkalarını kendine göre değerlendirmenin nasıl bir ahmaklık olduğunu her gün daha iyi anlıyorum. Kendimle ilgili çok fazla sorunum var ve kalbim sürekli kederli. Öyle ki, insanlar bana biraz huzur verecek olsa onlara hiç bulaşmayacağım.
İkimiz de koltuklarımıza kurulduk. Sorgu başladı. Önce, beni sessiz ve içine kapanık biri olarak anlattıklarını söyledi, bu konuda ne düşündüğümü bilmek istedi.
"Hiçbir zaman söyleyecek fazla sözüm yoktur. onun için susarım," diye cevap verdim.