Okurken hayatın adaletsizliğine isyan ediyor insan.aynı babadan iki çocuk ,biri hazırlanıp okula gidiyor,diğeri ona kahvaltı hazırlayıp ayakkabılarını cilalıyor.babanın günahını çocuklardan biri çekiyor.
Kitapta bi çocuğun kaldırabileceğinden çok acı var,okurken bile ağır geliyor insana.kitabı kapatıp okumak istemediğim bölümler oldu.şeytan bile bu kadar kötü olamaz dediğim zamanlarda oldu.
Birde Baba'yla Ali'nin ilişkisi net değil,Ali Babanın karısıyla birlikte olduğunu biliyormuydu?biliyorsa bunu nasıl kabullenebildi?her baktığında uğradığı ihaneti hatırlatması gereken Hasan'ı nasıl gerçek bir baba gibi sevip bağrına basabildi?
Şeker portakalından sonra hemen okudumki Zeze nin serüvenimi takip edebileyim,ama aradığımı buldum diyemem.resmen bitirmiş olmak için bitirdim .benim için zorla uzatılan dizilere döndü .yinede zevk meselesi.