Beni çok yalnız bıraktın,anlıyor musun? Üstelik ben bu yalnızlığı senden gizleyeyim diye kıvranırken, sen beni avucunda tutmak azmiyle nelere el atmadın.
Dallar karanlığı soluyor, bataklıklar koca geceyi içiyor, ortalık uğulduyor, çıtırdıyor ve ben bu bitap düşmüş yaşama sanki bir hazineymişçesine tutunuyorum.
“Gözlerini göreyim ne olur! Kocaman koyu renk gözlerini! Soğuklar, evet, biliyorum! Ama onları görmeme izin ver, onların ta içine bakmama izin ver ki en derinlerde bir yerde benimle ilgili bir düşünce, küçük ama iyi bir düşünce var mı göreyim.”