Beni çok yalnız bıraktın,anlıyor musun? Üstelik ben bu yalnızlığı senden gizleyeyim diye kıvranırken, sen beni avucunda tutmak azmiyle nelere el atmadın.
Bir zamanlar ben de herkes gibi düşler
görür, aptalca hayaller kurardım. Ama çok eskidendi bunlar. Artık her şeyini yitirmiş, yapayalnız, heyecansız bir insandım. Yüreğimi taşlaştıran soğukluğun bile farkında değildim. Benim için bir güneşin daha doğmayacağını biliyordum. Buna inanıyordum. Böyle olması gerektiğinden
kuşku etmedigim için bir şeyden yakınmıyordum.
"Unutmayacaksın beni! Sen söylemiştin bunu! İnanıyorum sana. Bundan böyle yaşama gücümü de bu sözünden alacağım. Ayrılmamız gerek artık, son saatimiz geldi çattı. Çoktandır biliyordum bunu zaten. Bekliyordum.”
Öyle çok seviyordum seni, oysa sevmediğimi sanıyordum! "Belli etmeyeceğim onu sevdiğimi! " diyordum kendi kendime. İnat ediyordum. Niçin korkuyor, niçin utanıyordum
senden acaba? Bak şimdi ne iyiyiz, ne mutluyuz!