Beni çok yalnız bıraktın,anlıyor musun? Üstelik ben bu yalnızlığı senden gizleyeyim diye kıvranırken, sen beni avucunda tutmak azmiyle nelere el atmadın.
"Unutmayacaksın beni! Sen söylemiştin bunu! İnanıyorum sana. Bundan böyle yaşama gücümü de bu sözünden alacağım. Ayrılmamız gerek artık, son saatimiz geldi çattı. Çoktandır biliyordum bunu zaten. Bekliyordum.”
Öyle çok seviyordum seni, oysa sevmediğimi sanıyordum! "Belli etmeyeceğim onu sevdiğimi! " diyordum kendi kendime. İnat ediyordum. Niçin korkuyor, niçin utanıyordum
senden acaba? Bak şimdi ne iyiyiz, ne mutluyuz!
“Günlerce konuşmuyordu benimle. Bu durum acı veriyordu bana. Onun ilgisizliğine dayanamıyordum. Her yalnızlığım bir öncekiden daha büyük bir yıkım oluyordu benim için. Yine üzülmeye, düşünmeye başlıyordum. Yüreğimi kara kara düşünceler kaplıyordu.”